آموزه‌های معرفت ج 3

أعوذُ بِاللَه مِن الشّیطانِ الرّجیم

بِسمِ اللَه الرّحمٰن الرّحیم

و صلّی اللَه علَی سیّدنا و نبیّنا محمّدٍ و آلِه الطّاهرینَ

و اللّعنةُ علَی أعدائِهم أجمَعینَ إلَی یَومِ الدّین

الحمدُ للّه الَّذی أدعوه فَیُجیبُنی و إن کُنتُ بَطیئًا حینَ یَدعونی؛¹

«حمد، مختصّ پروردگاری است که هرگاه او را بطلبم لبّیک می‌گوید؛ و هرگاه که او مرا بخواند مماطله² می‌کنم و بُطء نشان می‌دهم!»

لقای پروردگار، خواست و هدف اولیای الهی

 در مجلس گذشته عرض شد که بزرگان و اولیا که وجهۀ خود را فقط و فقط لقای پروردگار قرار داده‌اند و هیچ شائبه‌ای از شوائب عالم کثرت، و هیچ تعلّقی نسبت به اهویه و آراء دنیّۀ عالم کثرت در آنها وجود ندارد، بی‌جهت و بیخود این راه و سلک را اختیار نکرده‌اند؛ بلکه آنها مسئله‌ای را می‌دانسته‌اند و مطلبی را متوجّه بوده‌اند که این کار را انجام داده‌اند!

علّت تلاش و همّت بزرگان برای رسیدن به لقاءاللَه

 انسان هر عملی را که انجام می‌دهد و هر مقصدی را که مدّ نظر قرار می‌دهد، براساس یک سری از پیش‌فرض‌ها و تصوّرات و مبادی اوّلیه است. آیا ممکن است