آموزه‌های معرفت ج 3

هست و یک روز نیست. تعلّق‌هایی که براساس ارتباطات داخلی و علایق خانوادگی است، یک روز هست و روز دیگر نیست. یک روز با  هم گرم و صمیمی هستند؛ چون منافعشان اقتضا می‌کند با  هم این‌گونه باشند، و وقتی که آن منافع حاصل شد و ضرورتی را در استمرار آن تعلّق نمی‌بینند، آن‌وقت آن علایق قطع و منفسخ می‌شود.

 تا وقتی به انسان نیاز و احتیاج دارند، دور آدم می‌گردند، قربان صدقه می‌روند و می‌گویند: «ای فدایت شوم، ای قربانت بگردم! تو که هستی! چه جودی داری! چه سخایی داری! چه بخشندگی‌ای داری! چه محبّتی داری! چه مروّتی داری! چه جوانمردی‌ای داری!» امّا وقتی‌که منافع حاصل می‌شود و به مرادشان می‌رسند و ارتباط با انسان در تعارض با مورد دیگری قرار می‌گیرد، به‌راحتی و مثل آب خوردن، انسان را کنار می‌گذارند! خب این شخص که عوض نشد و فرقی نکرد! این همان شخصی است که بود و همان خصوصیّات را دارد و شاید به خصوصیّات او هم اضافه شده و بهتر هم شده باشد، ولی چرا او را کنار می‌گذارند؟ چون دیگر منافعشان اقتضا نمی‌کند و به مرادشان رسیده‌اند.

مهم‌ترین علّت مخالفت با اولیا و بزرگان

 مرد خدا کسی است که آن محوریّت و آن مبنا را در هیچ حالی از دست ندهد و هیچ‌وقت از مبنا تخطّی نکند؛ نه‌اینکه تا وقتی منافعش اقتضا می‌کند! در موقع یُسر، در موقع عُسر، در موقع احتیاج، در موقع غنا، در موقع فقر، در موقع ثروت، در موقع رفاقت، در موقع غیر رفاقت، در هیچ حال آن ملاک نباید از بین برود. شعارها و شایعات نباید انسان را محکوم و مغلوب کند، انسان نباید از آن مسیر و ممشای حق و عدالت تجاوز کند.

 مرحوم سیّد محمّدمهدی بحرالعلوم بسیار مرد بزرگ و از علمای طراز اوّل و بلکه می‌توانیم بگوییم که عالم وحید و فرید زمان خودش بود و علمش هم علم عنایی بود؛ یعنی به‌واسطۀ عنایت و لطف حضرت این علوم به او افاضه شده بود.¹ میرزای