آموزه‌های معرفت ج 3

یک روز هم می‌روند. «أدعوهُ فیُجیبُنی» نیستند که ما هر وقت آنها را بخواهیم، اجابت کنند؛ بلکه تا وقتی که در راستای منافعشان حرکت کنیم، یُجیبُنا؛ و وقتی که حرکت نکنیم، لا یُجیبُنا! قضیّه این است!

 شریک انسان هم همین‌طور است؛ تا وقتی‌که انسان حقوقش را بدهد و اضافه هم بدهد، می‌گوید: «این چه شریک خوبی است! در بازار مانند ندارد!» امّا همین‌که یک خُرده سخت بگیرد و مو را از ماست بیرون بکشد، می‌گوید: «این چقدر خسیس و بخیل است»، و کم‌کم می‌گوید: «این به‌درد شراکت نمی‌خورد»، و جدا می‌شود و می‌رود. حالا هرچه به او بگوید: «ما بیست سال با  هم شریک بودیم»، فایده‌ای ندارد. همسایۀ انسان هم همین‌طور است، رفیق انسان هم همین‌طور است، فرقی نمی‌کند.

 الحمدللّه ما این قضیّه را خوب فهمیدیم! اگر کسی نفهمیده، من خیلی خوب فهمیده‌ام! چه کسی برای آدم می‌ماند؟! آن‌وقت آیا اینها کسانی هستند که نَدعوهُم فیُجیبونا؟! آیا وقتی ما اینها را بخوانیم اجابت می‌کنند؟! نه، قضیّه این‌طوری نیست! لذا در همان موقعی هم که انسان با آنها گرم و صمیمی است، باید حواسش جمع باشد و مقطعی فکر نکند! اینجا است که مرحوم آقا و مرحوم آقای حدّاد می‌فرمودند:

 «دنیا نباید سالک را از آن محور به این‌سمت و آن‌سمت انحراف و انصراف بدهد!»

 آنها به آخر قضیّه و به آخر خط فکر می‌کنند. چرا انسان از اوّل تمام وجودش را بگذارد که بعد خلاف توقّعش اتّفاق بیفتد؟! یک مقداری هم برای خودش نگه دارد، یک مقداری هم به‌طرف دیگر سوق بدهد.

 مسئله خیلی زیاد است. مقداری در این مسائل فکر کنید تا إن‌شاءاللَه برای مجلس آینده اگر خداوند توفیق داد مسائل بیشتری بیان کنیم.

 خداوند إن‌شاءاللَه این محبّت‌ها و تعلّق‌های مجازی را به تعلّق و محبّت واقعی خودش مبدّل کند.

اللَهمّ صلّ علَی محمّدٍ و آل‌محمّدٍ