آموزه‌های معرفت ج 3

مَن یَشاء؛¹ «وقتی امام زمان از دست مردم ترسید، به‌سمت عالم هور قلیا فرار کرد و به شکل هر کسی که بخواهد می‌تواند دربیاید!»

 حالا اینکه آن عالم هور قلیا کجا است، و در چه کره‌ای قرار گرفته، و در کدام‌یک از این منظومه‌ها و کهکشان‌های راه شیری و شمسی قرار گرفته است، [معلوم نیست]! به‌هر حال اینها چرندیاتی است که او گفته است!

 اینها خدا را هم در یک‌هم‌چنین عالمی انداخته‌اند! رکن رابع درست کرده‌اند و آن را واسطۀ بین خلق و خالق قرار داده‌اند! ارتباط انسان را با خالق قطع کرده‌اند و رسیدن به مقام معرفت و رفتن به‌سمت آن کمالات را برای انسان محال و مستحیل پنداشته‌اند! می‌گویند: اصلاً نروید! در  مقابل او قرار نگیرید! این خدایی است که اصلاً نمی‌توان او را دید و نمی‌توان او را لمس کرد و اصلاً نمی‌توان او را ادراک کرد! ﴿أُوْلَٰٓئِكَ يُنَادَوۡنَ مِن مَّكَانِۢ بَعِيدٖ﴾؛² باید از یک فاصلۀ بسیار دوری او را بخوانید و اصلاً به آنجا توجّه نکنید! «لا تفَکّروا فی ذاتِ اللَه؛³ اصلاً در ذات خدا تفکّر نکنید!» چون دیوانه می‌شوید و جنون به سرتان می‌زند!

 مرحوم آقا فرمودند:

ما گفتیم بیاییم بین خدا و آنها آشتی برقرار کنیم. ما این اللَه شناسی را نوشتیم تا خدا را آن‌قدر نزدیک بیاوریم تا در آغوش مردم بگذاریم. اصلاً مبنای نوشتن ما و مبنای اللَه شناسی این بود که بگوییم: ای مردم، کجا دارید می‌روید؟ تمام این حرف‌هایی که زدند دروغ است و همه کشک است! او از همه کس به شما نزدیک‌تر است، او از همه کس با شما رفیق‌تر است، او از همه کس به شما مأنوس‌تر است، او از همه کس با شما محبوب‌تر است،