آموزههای معرفت ج 3
شرح دعای ابوحمزه ثمالی
شرح فقرات ذیل از دعای ابو حمزه : الحمدُ للّه الّذی أدعوهُ فیُجیبُنی و إن کنتُ بَطیئًا حینَ یَدعونی، و الحمدُ لِله الّذی أسألُه فَیُعطینی و إن کُنتُ بَخیلًا حینَ یَستقرِضُنی، و الحَمدُ لِلَّه الّذی أُنادیه کُلّما شِئتُ لِحاجَتی و أخلو به حَیثُ شِئتُ لِسِرّی بِغیر شَفیعٍ فَیَقضی لی حاجتی. الحمدُ لِلَّه الّذی لا أدعو غیرَه و لو دَعوتُ غَیرَه لم یَستجِب لی دعائی، و الحمدُ للَّه الّذی لا أرجو غیرَه و لو رجوتُ غیرَه لأخلَفَ رَجائی و الحمدُ للّه الّذى یَحلُم عنّى حتّى کأنّى لا ذَنبَ لى فَربّی أحمَدُ شیءٍ عِندی و أحَقُّ بِحَمدی
مرتب سازی:
آموزههای معرفت ج 3
35بروند. بعضی از طوائف باید قبل از ظهرها برای عبادت بروند و اصلاً زمان و مکان عبادت آنها در چنین وقتی است؛ ولی در اسلام نه زمان عبادت زمان محدودی است، و نه مکان عبادت مکان محدودی است. «جُعِلتْ لی الأرضُ مسجدًا و طَهورًا»؛1 شما هرجای زمین میتوانید عبادت کنید، فقط در امکنۀ غصبی و در امکنۀ مکروهه مانند: حمّام، شوارع، مزبله، اماکن مُنتِنَه2 و دارای رایحۀ کریهه نباشد،3 و إلاّ هرجا میخواهید عبادت کنید.
البتّه افضل این است که عبادت در مسجد انجام شود؛ در مسجد محلّه یک ثواب دارد، در مسجد شهر یک ثواب دارد، در مسجد جامع یک ثواب دارد، در مسجد کوفه یک ثواب دارد،4 در حرم امیرالمؤمنین هر رکعت، ثواب دویست هزار رکعت نماز دارد.5 این بهخاطر اهمّیت خود مکان است.
لزوم ربط دائمی بنده با پروردگار
«جُعِلتْ لی الأرضُ مسجدًا و طَهورًا»؛ اگر وضو ندارید، دستان خود را همینجا بر روی خاک و سنگ بزنید و تیمّم کنید، اگر اینها نبود روی چوب، اگر چوب نبود دستهایتان را بر روی فرش بزنید و هیچ منعی ندارد.6 انسان در هر حال باید نماز بخواند؛ درحال ترس نمازش طور دیگری است،7 درحال غرق شدن یک اللَهاکبر بگوید نماز حساب میشود.8 ارتباط همیشه برقرار است؛ یعنی هیچوقت و هیچ لحظهای از لحظات، بین انسان و خداوند متعال حجاب و ستری وجود ندارد، و این اختصاص به اسلام دارد!
- الأمالی، شیخ صدوق، ص ٢١٦.
- لغتنامۀ دهخدا: «منتنه: بدبو.»
- رجوع شود به الکافی، ج ٣، ص ٣٨٧ ـ ٣٩٣.
- رجوع شود به تهذیب الأحکام، ج ٣، ص ٢٥٣.
- العروة الوثقی (المحشّی)، ج ٢، ص ٤٠٢؛ من لا یحضره الفقیه، ج ١، ص ٢٢٨، با قدری اختلاف.
- رجوع شود به وسائل الشّیعة، ج ٣، ص ٣٤٩ ـ ٣٦١.
- رجوع شود به همان، ج ٨، ص ٤٣٣ ـ ٤٥٠.
- رجوع شود به دعائم الإسلام، ج ١، ص ١٩٧ و ١٩٩.