
آموزههای معرفت ج 3
شرح دعای ابوحمزه ثمالی
شرح فقرات ذیل از دعای ابو حمزه : الحمدُ للّه الّذی أدعوهُ فیُجیبُنی و إن کنتُ بَطیئًا حینَ یَدعونی، و الحمدُ لِله الّذی أسألُه فَیُعطینی و إن کُنتُ بَخیلًا حینَ یَستقرِضُنی، و الحَمدُ لِلَّه الّذی أُنادیه کُلّما شِئتُ لِحاجَتی و أخلو به حَیثُ شِئتُ لِسِرّی بِغیر شَفیعٍ فَیَقضی لی حاجتی. الحمدُ لِلَّه الّذی لا أدعو غیرَه و لو دَعوتُ غَیرَه لم یَستجِب لی دعائی، و الحمدُ للَّه الّذی لا أرجو غیرَه و لو رجوتُ غیرَه لأخلَفَ رَجائی و الحمدُ للّه الّذى یَحلُم عنّى حتّى کأنّى لا ذَنبَ لى فَربّی أحمَدُ شیءٍ عِندی و أحَقُّ بِحَمدی
آموزههای معرفت ج 3
232من هفده یا شانزده ساله بودم که به آقای حدّاد ـ رضوان اللَه علیه ـ عرض کردم: «آقا، ما خیلی گناه کردهایم!» ایشان فرمودند:
گناه چیست آقا؟! بگو خطا کردهایم و [دچار] لغزش و زلاّت شدهایم؛ سالک که گناه نمیکند!
ایشان فرمودند و من از خودم نمیگویم. حالا ما هرچه فکر کنیم میبینیم اینکه خدای متعال فرموده است: ﴿إِنَّ ٱللَهَ لَا يَغۡفِرُ أَن يُشۡرَكَ بِهِۦ وَيَغۡفِرُ مَا دُونَ ذَٰلِكَ﴾؛ مادون شرک چیست؟ خب گناهان و محرّمات معروف هستند؛ شرب خمر، دزدی، قمار، ترک صلاة و صوم و سایر محرّماتی که داریم. همۀ اینها مشمول این آیه هستند، چون در اینها شرک ورزیده نشده است.
تفسیر معنای «کَتَب» در قرآن و اهمّیت مسئلۀ نوشتن
آقا، عجیب اینجا است که یک آیه داریم ـ و من الآن داشتم میخواندم ـ: ﴿كَتَبَ رَبُّكُمۡ عَلَىٰ نَفۡسِهِ ٱلرَّحۡمَةَ﴾؛1 این آیه خیلی عجیب است! میفرماید: ﴿كَتَبَ﴾؛ «نوشته است» نهاینکه خدا گفته است، و نهاینکه: «إنّ اللَه قالَ هو رحمٰنٌ و هو رحیمٌ»، بلکه میفرماید: ﴿كَتَبَ﴾. [در آیۀ دیگری میفرماید]: ﴿يَٰأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ كُتِبَ عَلَيۡكُمُ ٱلصِّيَامُ كَمَا كُتِبَ عَلَى ٱلَّذِينَ مِن قَبۡلِكُمۡ﴾.2 وقتی که بخواهند راجع به مطلبی تأکید را اثبات کنند، با «کَتْب» میآورند. «کتْب» یعنی محکم شده! اصلاً معنای لغوی «کَتَبَ» یعنی محکم کرد و ثبت کرد.3
هیچ چیزی مانند نوشته نیست و حتّی اگر شما صحبت بکنید، آن شخص میگوید: «نه، من طور دیگری شنیدم!» حالا چطور اثبات میکنید؟! باید یک ضبط صوت باشد؛ البتّه اگر ضبط صوت هم باشد، آن شخص میگوید: «شما زود رد شدی و من
- سوره انعام (٦) آیه ٥٤.
- سوره بقره (٢) آیه ١٨٣. انوار الملکوت، ج ١، ص ٢٩:
«ای کسانی که ایمان آوردهاید، بر شما روزه داشتن واجب شد؛ همچنانکه بر اُمم سالفه که قبل از شما بودهاند نیز واجب شده است!» - رجوع شود به مفردات ألفاظ القرآن، راغب، ص ٦٩٩؛ مجمعالبحرین، ج ٢، ص ١٥٢.
