آموزه‌های معرفت ج 3

می‌رفت. خیلی به من توصیه می‌کرد و می‌گفت: «قدر این پدرتان را بدانید، مثل ایشان پیدا نمی‌شود!» ریش هم گذاشته بود!

 یک شب من در تاکسی نشسته بودم و از میدان شهدا ـ در آن موقع نامش میدان ژاله بود ـ می‌گذشتم که یک‌مرتبه دیدم ماشینی در کنار ما توقّف کرد. داخل این ماشین چهار پنج تا زن بی‌حجاب، آن‌هم با وضع نامناسب بودند و راننده من را نمی‌دید. وقتی نگاه کردم دیدم که همین بزرگوار است که در مسجد از من مسئله می‌پرسد! به رانندۀ تاکسی گفتم: «برو جلو، من با این شخص در آن ماشین کار دارم.» رفت جلو و من به آن شخص گفتم: «سلام علیکم، حال شما خوب است؟» او هم مانده بود چه‌کار کند و رفت و دیگر به مسجد نیامد!

 مرحوم آقا می‌فرمودند:

یکی از اینها که قیافۀ خیلی غلط اندازی داشت، مدت‌ها به مسجد می‌آمد و با ما صحبت می‌کرد و مسئله می‌پرسید و در جلسۀ تفسیر هم جلو می‌نشست، به‌طوری‌که ما را به شک انداخته بود (البتّه به‌حسب ظاهر) که آیا این شخص واقعاً مسئله‌ای دارد یا نه؟¹ این قضیه گذشت و ما هم همین‌طور در شک بودیم و انگار مدام به ما الهام می‌شد که حواسمان به این شخص باشد.²

وقتی که مرحوم آقای حدّاد به ایران تشریف آوردند و ما در خدمت ایشان به مشهد و عتبه بوسی علی بن موسی الرّضا مشرّف شدیم، یک شب ما را به مدرسۀ مرحوم آیةاللَه میلانی ـ رحمة اللَه علیه ـ دعوت کردند و افراد دیگری هم به آنجا آمده بودند.³

این قضیه گذشت تا اینکه ما به طهران آمدیم. چند روز بعد، این شخصی که به مسجد می‌آمد و اهل سؤال و اشکال و بحث بود، دوباره آمد و گفت: