آموزه‌های معرفت ج 3

اولیای الهی مظهر و جلوۀ عزّت پروردگار

 ولیّ خدا مثل خدا عزیز است. آن کسی که به توحید ذاتی رسیده است، آن عزّت در او جلوه‌گر شده و مَظهر عزّت پروردگار شده است. ﴿وَلِلَّهِ ٱلۡعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِۦ وَلِلۡمُؤۡمِنِينَ﴾؛¹ عزّت و مناعت اختصاص به پروردگار و رسولش و مؤمنین دارد و بقیّه همه ذلیل هستند، بقیّه همه پوشال و سراب هستند! ﴿كَسَرَابِۢ بِقِيعَةٖ يَحۡسَبُهُ ٱلظَّمۡ‍َٔانُ مَآءً﴾؛² سراب است، ولی بقیّۀ مردم خیال می‌کنند که در اینجا آب است، خیال می‌کنند که در اینجا چشمه است؛ درحالی‌که چشمه و عین جای دیگری است!

 اگر بخواهی افراد را از دور ولیّ خدا جمع کنی، انگار از دور خدا جمع کرده‌ای! ولیّ خدا می‌خندد و می‌گوید: «بفرما برو، چه بهتر، دور و بر ما خلوت‌تر!»

نتایج عمل به دستورات اولیا

 من این جریان را که در روح مجرّد هم آمده به این دلیل عرض کردم که بگویم خویشاوندی به‌جای خود محفوظ و حق هم به‌جای خود محفوظ! مسئلۀ خویشاوندی باید در راستای حق، ظهور و ارزش و بهاء پیدا کند!

 واقعاً اگر ما به این حرف مرحوم آقای حدّاد که فرمودند: «آقا سیّد محمّدحسین هم رفت اشکالی ندارد، ما خدا را داریم!» فکر کنیم و این مسئله را در خودمان تا آن حدودی که از ما برمی‌آید و قدرتش را داریم پیاده کنیم، نتیجۀ خوبی به‌دست می‌آید. فقط خدا را در خود جای دهیم؛ خدایی که در ما هست، ولی ما او را بیرون کرده‌ایم و گفته‌ایم: «برو، نمی‌خواهیم در این حریم بیایی!» بیاییم و با خدا آشتی کنیم و بگوییم: «خدایا، تو به ما نزدیک‌تری، ما هم می‌خواهیم خودمان را به تو نزدیک کنیم!