آموزه‌های معرفت ج 3

در واقع چیزی از جیب این شخص کم نمی‌شود، بلکه فقط مدّتی مال او در جایی حبس می‌شود و به زید و عمرو می‌دهد.

 امّا قرض دادن غیر  از انفاق است. در انفاق وقتی که انسان چیزی را می‌دهد، از مِلکش بیرون می‌رود. البتّه اینکه ثواب دارد یک مطلب دیگری است، ولی از نقطه‌نظر ظاهر وقتی که انسان صد تومان به فقیر پول می‌دهد، او صد تومان را خرج می‌کند و دیگر به جیب انسان برنمی‌گردد؛ ولی وقتی که به شخصی قرض می‌دهد، دوباره آن شخص این قرض را پس می‌دهد، بنابراین چیزی از او کم نمی‌شود. فلهذا در قرض گرفتن عفّت و متانت و عزّت مسلم و مؤمن محفوظ است و ثواب قرض دادن به افراد زیاد است.¹

 خداوند که مادّی نیست و بدن و جسم مادّی ندارد، پس چرا می‌فرماید: «یَستَقرِضُنی»؟! سؤالی که خداوند از بندۀ مؤمنش می‌کند، چه نحوه سؤال و استقراضی است؟

 منظور از سؤال و استقراض پروردگار، انفاق بندۀ مؤمن است در آن مواردی که خداوند امر کرده است؛ مثلاً صدقه بدهد، خمس بدهد، زکات بدهد، تبرّعات بدهد، کمک کند ـ کمک بدنی، نه کمک مالی ـ و از شخصی رفع گرفتاری کند. آیۀ شریفه می‌فرماید: ﴿مَّن ذَا ٱلَّذِي يُقۡرِضُ ٱللَهَ قَرۡضًا حَسَنٗا فَيُضَٰعِفَهُۥ لَهُۥ وَلَهُۥٓ أَجۡرٞ كَرِيمٞ﴾؛² قرض دادن به برادر مؤمن، قرض به خدا تلقّی شده است. کیست که به خدا قرض بدهد؟! در احادیث قدسی داریم:

کسی که به بندۀ مؤمن من قرض بدهد، به من قرض داده است؛ و کسی که