ترجمۀ تفسیر المیزان ج 19

و در الدر المنثور است كه حاكم (وى حديث را صحيح دانسته)، و بيهقى در كتاب «البعث»، از ابى امامه روايت كرده‌اند كه گفت: اصحاب رسول خدا (صلى الله عليه وآله و سلم) همواره مى‌گفتند خداى تعالى هميشه ما را به وسيله دهاتى‌ها سود مى‌رساند، دهاتى‌ها به شهر مى‌آيند و از رسول خدا (صلى الله عليه وآله و سلم) مسائلى مى‌پرسند و ما استفاده مى‌كنيم، هم چنان كه روزى يك اعرابى نزد رسول خدا (صلى الله عليه وآله و سلم) شد و عرضه داشت: يا رسول اللَّه قرآن كريم نام درختى موذى را برده، و ما انتظار نداشتيم كه در بهشت درختى موذى وجود داشته باشد، و صاحبش را اذيت كند. حضرت پرسيد: كدام درخت است؟ اعرابى گفت: درخت سدر، كه داراى خار است. رسول خدا (صلى الله عليه وآله و سلم) فرمود: مگر قرآن نفرموده: ﴿فِي سِدْرٍ مَخْضُودٍ﴾ ؟ خودش فرموده كه خدا آن را خضد مى‌كند، يعنى خارش را از آن مى‌گيرد، و به جاى دانه دانه‌هاى خارش ميوه به آن مى‌دهد، آرى سدر بهشتى ميوه‌اى مى‌آورد وقتى آن را مى‌شكافند هفتاد و دو رقم طعام داخل آن است، طعامهايى كه هيچ يك به رنگ ديگرى نيست‌¹.

و در مجمع البيان مى‌گويد: عامه از على (علیه السلام) روايت كرده‌اند كه شخصى نزد آن جناب اين آيه را خواند «و طلح منضود» حضرت فرمود: طلح نيست بلكه آيه شريفه ﴿طَلْحٍ مَنْضُودٍ﴾ است، هم چنان كه در جاى ديگر فرموده: ﴿وَ نَخْلٍ طَلْعُهَا هَضِيمٌ﴾، شخصى عرضه داشت: چرا پس قرآن را تغيير نمى‌دهيد، تا همه بخوانند «و طلع» ؟فرمود: قرآن امروز به هم خورده نمى‌شود، اين روايت را فرزند آن جناب حسن بن على (علیه السلام) و قيس بن سعد نيز از آن جناب نقل كرده‌اند².

و در الدر المنثور است كه: عبد الرزاق، فاريابى، هناد، عبد بن حميد، و ابن مردويه، از على بن ابى طالب روايت كرده‌اند كه در ذيل آيه «و طلح منضود» فرمود: منظور موز است‌³.

و در مجمع البيان گفته: در خبر آمده كه در بهشت درختى است كه يك نفر سواره اگر بخواهد سايه آن را طى كند، و صد سال راه برود باز هم آن را طى نخواهد كرد، و شما اگر خواستيد بخوانيد ﴿وَ ظِلٍّ مَمْدُودٍ﴾. و نيز در خبر آمده كه هواى بهشت همواره مانند هواى صبحگاهان تابستان نه سرد است و نه گرم‌⁴.