
ترجمۀ تفسیر المیزان ج 18
جلد هجدهم کتاب تفسیر المیزان، شامل ترجمه و بیان کامل سورههای شوری، زخرف، دخان، جاثیه، احقاف، محمد، فتح، حجرات، ق، و ذاریات است. برخی از مهمترین مباحثی که در این جلد، علامه طباطبایی، در ضمن بیان آیات هر کدام از سوره ها عنوان میکند به شرح زیر است: • وصف حال غیر مؤمنین در روبه رو شدن با عذاب الهی • روایاتی پیرامون تقدیر روزی از جانب خداوند • اقسام سه گانهی وحی • ایمان داشتن رسول خدا قبل از بعثت • بیزاری جستن کافر کوردل از قرین شیطانی خود در قیامت • روایتی در مورد خشم و رضای خدای تعالی • مقصود از اینکه «عیسی علم به قیامت است» • روایتی در مورد شب قدر و تقدیر امور در آن • منظور از اختیار بنی اسرائیل بر عالمین • روایتی در مورد عذاب دخان • احتجاج عليه پرستش بت ها و معبودهای زمینی • علم غیب اثری در جریان حوادث خارجی ندارد • اختلاف درجات مؤمنین و کافران با یکدیگر • روایاتی پیرامون کیفیت زندگی پیامبر • معنای این جمله که «اگر خدا را یاری کنید، خدا یاریتان میکند» • مقصود از اطاعت خدا و اطاعت رسول • شدت و ضعف در ایمان و ارتباط آن با شدت و ضعف در علم و عمل • روایاتی پیرامون ماجرای صلح حدیبیه • اختیارات غیبی و پیشگویی هایی که در سوره فتح آمده • آوردن گوسفند مسموم یک یهودیه برای پیامبر اسلام • معنای اخوّت و روایاتی در مورد اخوّت ایمانی • نهی از مسخره کردن یکدیگر، عیبجویی و بد زبانی • روایاتی دال بر اینکه غیبت از زنا شدیدتر است • علم خدا به انسان از طریق فرشتگان کاتب اعمال • آیتی که خداوند با عذاب قوم لوط و هلاکتشان بر جای گذاشت
ترجمۀ تفسیر المیزان ج 18
174إِذَا قَوْمُكَ مِنْهُ يَصِدُّونَ﴾ برنمىآيد، چون از آيه برمىآيد كه براى مشركين مثلى از عيسى زده شده، و آنان به داد و فرياد درآمدهاند، و اين وجه توجيه نمىكند كه چه مثلى از عيسى براى مشركين زده شده. علاوه بر اين، جمله ﴿إِنْ هُوَ إِلاَّ عَبْدٌ أَنْعَمْنَا عَلَيْهِ﴾ بنابراين تفسير بى ربط به ما قبل مىشود، همانطور كه در دو وجه قبلى نيز بى ربط مىشد.
بعضى1 ديگر گفتهاند: معناى اينكه گفتهاند: ﴿أَ آلِهَتُنَا خَيْرٌ أَمْ هُوَ﴾ اين است كه مثل ما در پرستش آلهه مثل نصارى است در پرستش مسيح، حال خودت بگو كدام بهتر است؟ پرستش آلهه ما و يا پرستش مسيح؟ اگر در پاسخ بگويد: عبادت مسيح بهتر است، اعتراف كرده به اينكه پس غير خدا پرستيدن عمل درستى است. و اگر بگويد عبادت آلهه بهتر است، باز هم همان اعتراف را كرده. و اگر بگويد در پرستش مسيح هيچ خيرى نيست، مقام و منزلت او را پايين آورده. آن گاه جمله ﴿إِنْ هُوَ إِلاَّ عَبْدٌ أَنْعَمْنَا عَلَيْهِ﴾ جواب گفتار مشركين مىشود، و مىفرمايد اگر مسيح شرافتهايى مختص به خود دارد، انعامى است كه خداى تعالى به او كرده، و باعث نمىشود كه پرستش او جائز باشد.
اشكال اين توجيه اين است كه هر چند فى نفسه حرف درستى است، اما گفتگو در اين است كه جمله ﴿أَ آلِهَتُنَا خَيْرٌ أَمْ هُوَ﴾ چگونه بر اين برترى دلالت دارد.
در مجمع البيان بعد از نقل وجوهى كه در تفسير آيه گفتهاند خودش گفته: چهارميش تفسيرى است كه از پيشوايان اهل بيت (علیه السلام) از امير المؤمنين (علیه السلام) نقل كردهاند كه فرموده: روزى نزد رسول خدا (صلى الله عليه وآله و سلم) رفتم، و ديدم در بين جمعى از قريش نشسته، همين كه مرا ديد فرمود: يا على! مثل تو در اين امت مثل عيسى بن مريم است كه جمعى او را دوست داشتند، و در دوستى خود افراط كرده، هلاك شدند، و جمعى ديگر دشمنش داشتند و در دشمنى خود افراط كرده، هلاك شدند، و جمعى ديگر راه ميانه را رفتند و نجات يافتند. اين گفتار رسول خدا (صلى الله عليه وآله و سلم) بر قريش گران آمد و خنده سر دادند، و گفتند: على را تشبيه به انبياء و رسل مىكند، پس در پاسخشان اين آيه نازل شد2.
مؤلف: اين روايت كلام مشركين را كه گفتند «آيا خدايان ما بهتر است يا او» توجيه نمىكند، و اگر قصهاى كه در روايت آمده شان نزول آيه باشد، معناى جمله ﴿أَ آلِهَتُنَا خَيْرٌ أَمْ هُوَ﴾ اين مىشود كه: اگر ما آلهه خود را پيروى و بزرگانمان را اطاعت كنيم، بهتر است از
- مجمع البيان، ج 9، ص 53.
- مجمع البيان، ج 9، ص 53.
