ترجمۀ تفسیر المیزان ج 16

كه عمل لواط را و يا مقدمات شنيعه آن را در پيش روى همه انجام مى‌دادند.

بعضى‌¹ از مفسرين گفته‌اند: مراد از «قطع سبيل»، بستن راه‌هايى است كه به شهر و ديار ايشان منتهى مى‌شد، چون قوم لوط از شهر بيرون مى‌شدند، و سر راه را بر مسافرينى كه مى‌خواستند به شهر آنان درآيند مى‌گرفتند، و آنگاه هر يك سنگى به طرف آنها پرتاب مى‌كردند، سنگ هر كس به هر كس مى‌خورد، او را مى‌گرفتند و اموالش را غارت مى‌كردند، و با او عمل لواط انجام مى‌دادند، و تازه سه درهم نيز غرامت مى‌ستاندند، و در شهر قاضى داشتند كه او هم همين طور قضاوت مى‌كرد، و حق را به اهل شهر مى‌داد.

بعضى‌² ديگر گفته‌اند: مراد از «قطع سبيل»، اشاره به گناه ديگر آنان است، و آن اينكه علاوه بر عمل زشت مزبور راهزنى هم مى‌كردند «ولى به طورى كه خواننده ملاحظه فرمود، سياق آيه خلاف اين را مى‌رساند.

بعضى‌³ ديگر گفته‌اند:» مراد از «اتيان المنكر فى النادى»، اين است كه: مجالسشان همه رقم منكرات و اعمال زشت داشت، به يكديگر ناسزا، و ناملايم مى‌گفتند، و قمار مى‌كردند، و به عابران سنگ مى‌انداختند، و دف و ناى مى‌نواختند، كشف عورت مى‌كردند، لواط مرتكب مى‌شدند. ولى خواننده عزيز آنچه را كه از سياق استفاده مى‌شد فهميد.

و جمله‌ ﴿فَمَا كَانَ جَوَابَ قَوْمِهِ إِلاَّ أَنْ قَالُوا اِئْتِنَا بِعَذَابِ اَللَّهِ إِنْ كُنْتَ مِنَ اَلصَّادِقِينَ﴾ استهزاء و سخريه‌اى بوده از ايشان، كه از آن برمى‌آيد لوط (علیه السلام) ايشان را به عذاب خدا تهديد مى‌كرده، و ايشان در پاسخش از باب مسخره مى‌گفتند: چرا معطلى؟ اگر راست مى‌گويى بياور آن عذاب را، و اين نكته در جاى ديگر به صراحت آمده كه‌ ﴿وَ لَقَدْ أَنْذَرَهُمْ بَطْشَتَنَا فَتَمَارَوْا بِالنُّذُرِ﴾⁴.

﴿قَالَ رَبِّ اُنْصُرْنِي عَلَى اَلْقَوْمِ اَلْمُفْسِدِينَ﴾ 

اين جمله سؤال و درخواست فتح است از لوط (علیه السلام) و هم نفرينى است به قوم بدكارش، كه آنان را مفسد ناميد، چون عملشان زمين را فاسد مى‌كرد براى اينكه نسل بشر را قطع و بشريت را تهديد به فناء مى‌نمود.