ترجمۀ تفسیر المیزان ج 15

و در كافى از على بن ابراهيم از پدرش از ابن ابى عمير از بعضى اصحابش از امام صادق (علیه السلام) روايت شده كه فرمود: هر كس درباره مؤمنين چيزى بگويد كه با دو چشم خود ديده و با دو گوش خود شنيده باشد، تازه از كسانى خواهد بود كه دوست دارند فحشاء در بين مؤمنين منتشر شود¹.

مؤلف: اين روايت را قمى هم در تفسير خود از پدرش از ابن ابى عمير از هشام از آن جناب‌²، و نيز صدوق در امالى به سند خود از ابن ابى عمير، از محمد بن حمران، از آن جناب‌³، و همچنين مفيد در اختصاص از آن جناب به طور مرسل نقل كرده‌⁴.

روايات ديگرى در ذيل آيات مربوط به افك، قذف و آيه: ﴿اَلزَّانِي لاَ يَنْكِحُ...﴾ 

باز در همان كتاب به سند خود از اسحاق بن عمار، از امام صادق (علیه السلام) روايت كرده كه فرمود: رسول خدا (صلى الله عليه وآله و سلم) فرمود: هر كس عمل زشتى را اشاعه دهد، مثل كسى مى‌ماند كه آن را باب كرده باشد⁵.

و در مجمع البيان است كه بعضى گفته‌اند: آيه‌ ﴿وَ لاَ يَأْتَلِ أُولُوا اَلْفَضْلِ مِنْكُمْ وَ اَلسَّعَةِ...﴾ درباره ابى بكر و مسطح بن اثاثه و پسر خاله وى نازل شده و او از مهاجرين، و از جمله بدريين و مردى فقير بود، و ابو بكر زندگى‌اش را تامين مى‌كرد و خرجى‌اش را مى‌داد، همين كه در قضيه افك شركت جست، ابو بكر نفقه‌اش را قطع كرد، و سوگند خورد كه تا ابد كمترين نفعى به او نرساند، ولى وقتى آيه فوق نازل شد، به روش نخست خود برگشت و گفت به خدا سوگند من دوست مى‌دارم خدا مرا بيامرزد، و به خدا تا زنده‌ام اين مرسوم را از او قطع نمى‌كنم، (نقل از ابن عباس و عايشه و ابن زيد)⁶.

باز در مجمع البيان است كه بعضى گفته‌اند: درباره جماعتى از صحابه نازل شده، كه سوگند خورده بودند به هيچ يك از كسانى كه در داستان افك حرفى زدند چيزى انفاق و صدقه ندهند، و با ايشان مواسات نكنند، (نقل از ابن عباس و غير او)⁷.

مؤلف: اين روايت را الدر المنثور هم از ابن جرير و ابن مردويه، از ابن عباس روايت كرده‌⁸.