ترجمۀ تفسیر المیزان ج 13

و چه بعد از مرگشان چه از طرق عامه از رسول خدا (صلى الله عليه وآله و سلم) و از طرق خاصه از آن حضرت، و از امامان اهل بيت (علیه السلام) بيش از آن است كه بتوان شمرد.

چند روايت در معناى «اوابين» 

و در مجمع از ابى عبد الله (علیه السلام) در باره معناى «اواب» روايت كرده كه فرمود: اواب به معناى كسى است كه بسيار توبه مى‌كند، و متعبدى است كه همواره از گناه به سوى خدا باز مى‌گردد¹.

و در تفسير عياشى از ابى بصير از امام صادق (علیه السلام) آورده كه فرمود: اى ابا محمد بر شما باد به ورع و اجتهاد و اداى امانت و راستگويى و حسن معاشرت با هر كس كه با شما همنشين است و طول دادن سجده، كه اينها از سنت‌ها و روش توابين اوابين است، آنگاه ابو بصير اضافه كرد كه اوابين همان توابين‌اند².

مؤلف: و نيز از ابو بصير از آن حضرت روايت شده كه در تفسير آيه فرموده: توابين - عبادت‌پيشگانند³.

و در الدر المنثور است كه ابن ابى شيبه و حناد از على بن ابى طالب (علیه السلام) روايت كرده كه گفت: وقتى كه سايه ميل كرد و ارواح به استراحت پرداختند (يعنى هنگام عصر) حوائج خود به درگاه خداى تعالى ببريد كه آن ساعت، ساعت اوابين است، آنگاه خواند ﴿فَإِنَّهُ كَانَ لِلْأَوَّابِينَ غَفُوراً﴾⁴.

و نيز در همان كتاب آمده كه ابن حريز از على بن الحسين (رضى الله عنه) روايت كرده كه به مردى از اهل شام فرمود: آيا قرآن خوانده‌اى؟ عرض كرد: بلى، فرمود: آيا در باره بنى اسرائيل نخوانده‌اى كه فرمود ﴿وَ آتِ ذَا اَلْقُرْبىَ حَقَّهُ﴾ ؟ مرد گفت: مگر شما از آنهائيد كه خدا امر كرده حقشان داده شود؟ فرمود: آرى‌⁵.

مؤلف: اين روايت را تفسير برهان از صدوق و او به سند خود از امام (علیه السلام) و ثعلبى در تفسير خود از سدى از ابن ديلمى از آن جناب آورده‌اند⁶.

و در تفسير عياشى از عبد الرحمن بن حجاج نقل كرده كه گفت: من از امام صادق (علیه السلام) در باره اين آيه پرسيدم كه مى‌فرمايد: ﴿وَ لاَ تُبَذِّرْ تَبْذِيراً﴾ در جوابم فرمود: هر كس هر خرجى در غير اطاعت خدا كند مبذر است، و هر خرجى كه در راه خدا كند در آن