ترجمۀ تفسیر المیزان ج 12

از ملكوت است‌¹.

مؤلف: يعنى قدرت فعليه خداست كه از قدرت ذاتيش منبعث مى‌شود، هم چنان كه روايت قبلى هم بر آن دلالت دارد.

و در كتاب معانى الاخبار به سند خود از محمد بن مسلم روايت كرده كه گفت: من از حضرت باقر (علیه السلام) پرسيدم معناى اين كلام خداى عز و جل كه مى‌فرمايد: ﴿وَ نَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي﴾ چيست؟ فرمود: روحى است كه خدا آن را اختيار نمود و خلقش كرد، و به خود نسبتش داد، و بر تمامى ارواح برتريش بخشيد و به همين جهت دستور داد تا آن را بر آدم بدمند².

و در كافى به سند خود از محمد بن مسلم روايت كرده كه گفت: از امام باقر پرسيدم اينكه روايت مى‌كنند كه خداى تعالى آدم را به صورت خود خلق كرده درست است؟ فرمود: صورت آدم صورت مخلوقى است حادث كه خداى تعالى آن را بر ساير صورت‌ها انتخاب نمود، و چون از ساير صورتها بهتر بود به خود نسبتش داد، هم چنان كه كعبه را به خود نسبت داده و فرموده: «بيتى: خانه من »، روح را به خود نسبت داد و فرمود: ﴿وَ نَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي﴾ ³.

مؤلف: اين روايات از روايات برجسته‌اى است كه در ضمن معناى روح، معارف بسيارى را بيان مى‌كند، و ما به زودى در آنجا كه پيرامون حقيقت روح بحث مى‌كنيم - ان شاء الله - توضيحى در معنايش مى‌دهيم.

چند روايت در باره وقت يوم معلوم در آيه: ﴿فَإِنَّكَ مِنَ اَلْمُنْظَرِينَ إِلىَ يَوْمِ اَلْوَقْتِ اَلْمَعْلُومِ﴾ 

و در تفسير برهان از ابن بابويه به سند خود از امام صادق (علیه السلام) روايت كرده كه در تفسير آيه‌ ﴿فَإِنَّكَ مِنَ اَلْمُنْظَرِينَ إِلىَ يَوْمِ اَلْوَقْتِ اَلْمَعْلُومِ﴾ فرمودند: «يوم وقت معلوم» روزيست كه نفخ صور مى‌شود و ابليس ميان نفخه اول و دوم مى‌ميرد⁴.

و در تفسير عياشى از وهب بن جميع و در تفسير برهان از شرف الدين نجفى با حذف سند از وهب نقل كرده كه گفت: از امام صادق (علیه السلام) از ابليس پرسش نمودم، و اينكه منظور از «يوم وقت معلوم» در آيه‌ ﴿رَبِّ فَأَنْظِرْنِي إِلىَ يَوْمِ يُبْعَثُونَ قَالَ فَإِنَّكَ مِنَ اَلْمُنْظَرِينَ إِلىَ يَوْمِ اَلْوَقْتِ اَلْمَعْلُومِ﴾ چيست؟ فرمود اى وهب آيا گمان كرده‌اى همان