ترجمۀ تفسیر المیزان ج 11

و در تفسير عياشى از زراره از ابى جعفر (علیه السلام) آورده كه فرمود: انبياء پنج طايفه‌اند: بعضى از ايشان صدا را مى‌شنود، صدايى كه مانند صداى زنجير است، و از آن مقصود خدا را مى‌فهمند و براى بعضى از ايشان در خواب خبر مى‌آورند مانند يوسف و ابراهيم (علیه السلام). و بعضى از ايشان كسانى هستند كه به عيان مى‌بينند. و بعضى از ايشان به قلبشان خبر مى‌رسد و يا بگوششان خوانده مى‌شود.¹

و نيز در همان كتاب از ابى خديجه از مردى از امام صادق (علیه السلام) روايت كرده كه فرمود: يعقوب بدين سبب به داغ فراق يوسف مبتلا شد كه گوسفندى چاق كشته بود و يكى از اصحابش به نام «يوم» و يا «قوم» محتاج به غذا بود و آن شب چيزى نيافت كه افطار كند و يعقوب از او غفلت كرده و گوسفند را مصرف نمود و به او چيزى نداد، در نتيجه به درد فراق يوسف مبتلا شد.

از آن به بعد ديگر همه روزه مناديش فرياد مى‌زد هر كه روزه است بيايد سر سفره يعقوب حاضر شود، و اين ندا را موقع هر صبح و شام تكرار مى‌كرد.²

و در تفسير قمى مى‌گويد: و در روايت ابى الجارود از ابى جعفر (علیه السلام) آمده كه در تفسير ﴿لَتُنَبِّئَنَّهُمْ بِأَمْرِهِمْ هَذَا وَ هُمْ لاَ يَشْعُرُونَ﴾ فرموده: يعنى و ايشان نمى‌دانند كه تو يوسفى و برادر ايشانى، و اين خبر را جبرئيل به يوسف داد.³

و نيز در همان كتاب است كه: در روايت ابى الجارود آمده كه امام (علیه السلام) در تفسير آيه‌ ﴿وَ جَاؤُ عَلىَ قَمِيصِهِ بِدَمٍ كَذِبٍ﴾ فرموده بزى را روى پيراهن يوسف سر بريدند.⁴

و در امالى شيخ به سند خود آورده كه امام (علیه السلام) در تفسير آيه‌ ﴿فَصَبْرٌ جَمِيلٌ﴾ فرمود يعنى بدون شكوى.⁵

مؤلف: اين روايت گويا از امام صادق (علیه السلام) باشد، چون قبل از اين روايت كه ما آورديم روايتى ديگر از امام صادق آورده. و در اين معنى نيز روايتى در الدر المنثور از حيان بن جبله از رسول خدا (صلى الله عليه وآله و سلم) آمده‌⁶. و در مضامين قبلى روايات ديگرى هم هست.