ترجمۀ تفسیر المیزان ج 10

مى‌رساند، مع ذلك آن جناب را مانند طايفه مقابلش جايز الخطاء قلمداد كرده تا در مخاصمه، رعايت انصاف را كرده باشد و گرنه هم خدا مى‌دانست كه رسول الله (صلى الله عليه وآله و سلم) دروغ نمى‌گويد و هم آن جناب مى‌دانست كه راستگو است، چيزى كه هست خواست تا در مقام احتجاج رعايت انصاف را كرده باشد.¹

مؤلف: شيخ صدوق - قدس سره - اين روايت را در كتابش‌² به سند خود از موسى بن محمد بن على نقل كرده و برگشت آن به همان روايتى است كه نقل كرديم. و در بعضى‌³ از روايات آمده كه: اين آيه شريفه در شب معراج نازل شد و در آن، رسول خدا (صلى الله عليه وآله و سلم) مامور شد تا از ارواح انبياء (علیه السلام) از اين معنا سؤال كند، و همين انبياء مورد نظر آيه ﴿اَلَّذِينَ يَقْرَؤُنَ اَلْكِتَابَ مِنْ قَبْلِكَ﴾ بوده‌اند. همين وجه از زهرى نيز روايت شده، و ليكن اين روايت به خوبى و بطور روشن با لفظ آيه انطباق ندارد.

و در الدر المنثور است كه عبد الرزاق و ابن جرير از قتاده روايت كرده كه در تفسير اين آيه گفته است: براى ما اينطور نقل كردند كه رسول خدا (صلى الله عليه وآله و سلم) گفته است: من نه شك دارم و نه مى‌پرسم‌⁴.

و در تفسير عياشى از معمر روايت آورده كه گفت: امام ابو الحسن الرضا (علیه السلام) فرمود: يونس از طرف خداى تعالى ماموريتهايى داشت كه همه را به قومش رسانيد، تا در آخر، نشانيهاى عذاب هويدا گشت، پس مردم بين خود و اطفالشان و بين حيوانات و بچه‌هايشان جدايى انداختند، آن گاه به درگاه خداى - عز و جل - تضرع و زارى كردند، و خدا هم عذاب را از آنان برداشت...⁵.

مؤلف: داستان يونس و قومش - ان شاء الله - بزودى در تفسير بعضى از آياتى كه متعرض جزئيات داستان او است، مى‌آيد.

و در الدر المنثور است كه ابن ابى حاتم و لالكائى - در كتاب السنة - از على بن