ترجمۀ تفسیر المیزان ج 2

فرمود: ﴿لاَ يَضِلُّ رَبِّي وَ لاَ يَنْسىَ﴾¹. 

پس، از آيه مورد بحث و اين آيه مى‌فهميم خدا هر چه را بخواهد از طريقى مى‌خواهد كه به هدف برسد و خطا و گم شدن در كار او نيست، و هر كارى را به هر طريقى انجام دهد در طريقه‌اش گمراه نمى‌شود، و چگونه ممكن است غير اين باشد؟! و حال آنكه زمام خلقت و امر به دست او است، و ملك و حكمرانى خاص وى است. 

حال كه اين معنا روشن شد، مى‌گوئيم يكى از كارهاى او بعثت انبيا و تفهيم معارف دين به ايشان است، و چون اين را خواسته، البته مى‌شود، يعنى هم انبيا را مبعوث مى‌كند، و هم انبيا معارفى را كه از او مى‌گيرند مى‌فهمند، يكى ديگر از خواسته‌هاى او اين است كه انبيا رسالت او را تبليغ كنند، و چون او خواسته تبليغ مى‌كنند، و ممكن نيست نكنند، چون در جاى ديگر فرموده: ﴿إِنَّ اَللَّهَ بَالِغُ أَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اَللَّهُ لِكُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدْراً﴾² و نيز فرموده: ﴿وَ اَللَّهُ غَالِبٌ عَلىَ أَمْرِهِ﴾³ و اين همان عصمت از خطاى در تلقى و تبليغ است. 

دليل ديگر بر اين عصمت آيه شريفه: ﴿عَالِمُ اَلْغَيْبِ فَلاَ يُظْهِرُ عَلىَ غَيْبِهِ أَحَداً إِلاَّ مَنِ اِرْتَضىَ مِنْ رَسُولٍ فَإِنَّهُ يَسْلُكُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ رَصَداً لِيَعْلَمَ أَنْ قَدْ أَبْلَغُوا رِسَالاَتِ رَبِّهِمْ وَ أَحَاطَ بِمَا لَدَيْهِمْ وَ أَحْصىَ كُلَّ شَيْ‌ءٍ عَدَداً﴾ ⁴. 

از ظاهر اين آيه به خوبى بر مى‌آيد كه خداى تعالى رسولان خود را اختصاص مى‌دهد به وحى: و از راه وحى به غيب آگاهشان نموده، تاييدشان مى‌كند، و از پيش رو و پشت سرشان مراقبشان است، و به منظور اينكه وحى به وسيله دستبرد شيطانها و غير آنها دگرگون نشود به تمام حركات و سكنات آنان احاطه دارد، تا مسلم شود كه رسالات پروردگارشان را ابلاغ نمودند. 

و نظير اين آيه در دلالت بر عصمت انبيا از خطا در تلقى و در تبليغ، آيه زير است كه