ترجمۀ تفسیر المیزان ج 1

بزرگان ايشان همه در زره‌هاى بافت فارس هستند. 

چه شاعر در اين شعر مردم خود را بصرف مظنه ترسانده، با اينكه بايد مردم را بدشمن يقينى ترساند، نه به مشكوك، و اين بدان جهت است كه ظن بدشمن هم براى وادارى مردم بترك مخالفت كافى است، و حاجت بيقين نيست، تا شخص تهديد كننده براى تحصيل يقين در مردم، و تفهيم آنان خود را بزحمت بيندازد و يا اعتنايى بشان آنان كند. 

و بنا بر اين، آيه مورد بحث با آيه: ﴿فَمَنْ كَانَ يَرْجُوا لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلاً صَالِحاً﴾، هر كه اميد ديدار پروردگارش دارد، بايد عمل صالح كند¹، قريب المضمون می‌شود، چون در اين آيه نيز اميد بديدار خدا را در وادارى انسان بعمل صالح كافى دانسته است، البته همه اين حرف‌ها در صورتى است كه منظور از لقاء پروردگار در جمله (ملاقوا ربهم)، مسئله قيامت باشد، و اما در صورتى كه منظور از آن تصويرى باشد كه بزودى در سوره اعراف انشاء الله‌ خواهيد ديد، در آن صورت ديگر هيچ محذورى در كار نيست.

بحث روايتى (شامل رواياتى در باره استعانت از صبر و صلاة و مراد از صبر و...) 

در كافى‌² از امام صادق (علیه السلام) روايت كرده كه فرمود: هر وقت امرى و پيشامدى على (علیه السلام) را بوحشت مى‌انداخت، برميخاست، و بنماز مى‌ايستاد، و مى‌فرمود: ﴿اِسْتَعِينُوا بِالصَّبْرِ وَ اَلصَّلاَةِ﴾، از صبر و نماز كمك بگيريد. 

و نيز در كافى‌³ از آن جناب روايت كرده، كه در ذيل آيه نامبرده فرمود: صبر همان روزه است، و فرمود: هر وقت حادثه‌اى براى كسى پيش آمد، روزه بگيرد، تا خدا آن را بر طرف سازد، چون خداى تعالى فرموده: ﴿وَ اِسْتَعِينُوا بِالصَّبْرِ﴾، كه منظور از آن روزه است. 

* مؤلف: مضمون دو حديث بالا را عياشى‌⁴ هم در تفسير خود روايت كرده، و تفسير صبر بروزه، از باب جرى يعنى تطبيق كلى بر مصداق است. 

و در تفسير عياشى‌⁵ از ابى الحسن (علیه السلام) روايت آمده، كه فرمود: صبر در اين آيه بمعناى روزه است، و هر گاه امر ناگوارى براى كسى پيش آيد، روزه بگيرد، تا بر طرف شود، چون خداى تعالى