ترجمۀ تفسیر المیزان ج 1

اشاره به شيطان كرده، فهميده می‌شود كه خدا وى را به آدم و همسرش نشان داده بود، و معرفيش كرده بود، معرفى بشخص او، و عين او، نه معرفى بوصف او، و همچنين آيه ﴿يَا آدَمُ هَلْ أَدُلُّكَ عَلىَ شَجَرَةِ اَلْخُلْدِ﴾ الخ، كه حكايت كلام شيطان است، كه قرآن كريم آن را بصورت حكايت خطاب آورده، و اين دلالت دارد بر اينكه گوينده آن كه شيطان است، در برابر آدم ايستاده، و با او صحبت مى‌كرده، و خلاصه، سخن، سخن كسى است كه شنونده او را مى‌ديده. 

و همچنين آيه ﴿وَ قَاسَمَهُمَا إِنِّي لَكُمَا لَمِنَ اَلنَّاصِحِينَ﴾¹ كه در سوره اعراف است، چون قسم خوردن از كسى تصور دارد كه ديده شود. 

و همچنين آيه ﴿وَ نَادَاهُمَا رَبُّهُمَا أَ لَمْ أَنْهَكُمَا عَنْ تِلْكُمَا اَلشَّجَرَةِ وَ أَقُلْ لَكُمَا إِنَّ اَلشَّيْطَانَ لَكُمَا عَدُوٌّ مُبِينٌ﴾؟ كه آن نيز دلالت دارد بر اينكه شيطان براى آدم و همسرش ديده می‌شد، و او را مى‌ديده‌اند، و اگر حال آن دو نيز نسبت بشيطان، مثل حال ما بوده، كه او را نمى‌بينيم، و تنها وسوسه‌اش بما مى‌رسد، می‌توانستند بگويند: ما كه شيطانى نديديم، و خيال كرديم اين وسوسه‌ها از افكار خودمان بوده، و هيچ احتمال نداديم كه از ناحيه او باشد، و ما هيچ قصد مخالفت با سفارشى كه در خصوص هوشيارى از وسوسه شيطان كردى نداشتيم. 

و سخن كوتاه اينكه آدم و همسرش شيطان را مى‌ديدند، و او را مى‌شناختند، هم چنان كه انبياء با اينكه بعصمت خدايى معصومند، او را مى‌ديدند و هنگامى كه ميخواست متعرض ايشان بشود، مى‌شناختند، هم چنان كه روايات وارده در باره نوح، و ابراهيم و موسى، و عيسى، و يحيى، و ايوب، و اسماعيل، و محمد (صلى الله عليه وآله و سلم)، بر اين معنا دلالت دارد. 

و همچنين ظاهر آيات اين داستان، از قبيل آيه ﴿مَا نَهَاكُمَا رَبُّكُمَا عَنْ هَذِهِ اَلشَّجَرَةِ﴾، كه بروشنى مى‌رساند شيطان با آن دو تن در برابر درخت نامبرده ايستاده بود، و قبلا خود را به بهشت در انداخته، و طرح دوستى با آن دو ريخته، و با وسوسه خود فريبشان داده، و اگر بگويى شيطان كه داخل بهشت نمی‌شود؟ در پاسخ مى‌گوييم: اين اشكال وقتى وارد است كه بهشت مورد بحث، بهشت خلد باشد، و چنين نبوده، بلكه اين جريان در بهشتى ديگر صورت گرفته، بدليل اينكه همگى آنها از آن بهشت بيرون شدند، و اگر بهشت خلد بود، با بيرون شدن نمى‌ساخت. 

و اما اين خطاب كه خداى تعالى بابليس كرد كه: (﴿فَاهْبِطْ مِنْهَا فَمَا يَكُونُ لَكَ أَنْ تَتَكَبَّرَ فِيهَا فَاخْرُجْ﴾، از اين بهشت فرود آى، كه در اينجا نمى‌توانى تكبر كنى، پس از آن بيرون شو)،² كه بظاهر فرمان بيرون شدن ابليس از بهشت است، ممكن است بگوئيم: مراد از آن بيرون شدنش از ميانه