ترجمۀ تفسیر المیزان ج 1

* مؤلف: اين معنا را صدوق،¹ و عياشى، و قمى، و ديگران نيز روايت كرده‌اند، از طرق اهل سنت و جماعت هم قريب بان روايت شده، و چه بسا² از آيات داستان نيز همين معنا استفاده بشود. 

مرحوم كلينى در كافى‌³ گفته: و در روايتى ديگر در تفسير جمله: ﴿فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِمَاتٍ﴾، آمده: كه فرمود: خدا را بحق محمد و على و فاطمه و حسن و حسين سوگند داد. 

* مؤلف: اين معنا را صدوق‌⁴ و عياشى و قمى و ديگران نيز روايت كرده‌اند، و قريب بان از طرق اهل سنت و جماعت نيز روايت شده، هم چنان كه در در منثور از رسول خدا (صلى الله عليه وآله و سلم) آمده كه فرمود: وقتى آدم آن گناه را مرتكب شد، سر بسوى آسمان بلند كرده گفت: از تو بحق محمد مسئلت مى‌كنم، كه مرا بيامرزى، پس خدا بدو وحى كرد: كه محمد كيست؟ گفت: اى خدا كه نامت والا است، وقتى مرا آفريدى، سر بسوى عرش تو بلند كردم، ديدم در آنجا نوشته شده، لا اله الا الله، محمد رسول الله‌ (صلى الله عليه وآله و سلم)، فهميدم كه در درگاه تو احدى عظيم المنزلةتر از او نيست كه نامش را با نام خود قرار داده‌اى، پس خداى تعالى وحى كرد: كه اى آدم، او آخرين پيامبران از ذريه تو است، و اگر او نبود، تو را خلق نمى‌كردم. 

* مؤلف: و اين معنا هر چند كه در بدو نظر از ظاهر آيات بعيد است، و لكن اگر كاملا در آنها دقت شود، چه بسا تا اندازه‌اى قريب باشد، چون جمله: ﴿فَتَلَقَّى آدَمُ﴾ الخ، تنها بمعناى قبول آن كلمات نيست، بلكه كلمه تلقى، بمعناى قبول با استقبال و روى آورى است، (كانه آدم روى بان كلمات آورده، و آن را فرا گرفته است) و اين دلالت دارد بر اينكه آدم اين كلمات را از ناحيه خدا گرفته، و قهرا قبل از توبه علم بان كلمات پيدا كرده، قبلا هم تمامى اسماء را از پروردگارش آموخته بود، آنجا كه پروردگارش فرمود: (من می‌خواهم در زمين خليفه بگذارم، ملائكه گفتند: آيا كسى را در زمين مى‌گذارى كه در آن فساد كند، و خونريزي‌ها كند، با اينكه ما تو را بحمدت تسبيح مى‌گوييم، و برايت تقديس مى‌كنيم؟)، و پروردگارش بايشان فرمود: (من چيزى می‌دانم كه شما نمی‌دانید)، سپس علم تمامى اسماء را باو آموخت، و معلوم است، كه علم بتمامى اسماء هر ظلم و گناهى را از بين مى‌برد، و دواى هر دردى می‌شود، و گر نه جواب از ايراد ملائكه تمام نمی‌شود، و حجت بر آنان تمام نمى‌گردد، براى اينكه خداى سبحان در مقابل اين اشكال آنان كه (در زمين