عنوان بصری ج5

همان روشی است که مورد رضا و پسند پیغمبر و اولیای او است؟ این عمل چه مشکلی را به بار می‌آورد؟! اصالت و هویّت ما بالاتر از این حرف‌ها است که از سخنان و خرده‌گیری‌های بعضی، منفعل و متأثّر شویم و میدان را به دیگران واگذار کنیم و در حالت انفعالی قرار گیریم و بگوییم: «ای وای، این کار چنین و چنان است، بد است و... !» هیچ‌کدام از اینها نمی‌تواند دلیل و حجّت برای تغییر از آن سنّت باشد!

لزوم استفاده از منبر در نماز جمعه

 چرا ائمّۀ جماعات به‌جای استفاده از تریبون از منبری مثل منبر رسول خدا استفاده نمی‌کنند؟! مگر نه این است که ما خود را به‌عنوان نمایندۀ رسول خدا و به‌عنوان نشان‌دهندۀ همان مکتب و مرام معرّفی می‌کنیم؟! چرا از یک طرف شعار «نه شرقی، نه غربی» می‌دهیم و سنّت و فرهنگ غرب را محکوم می‌کنیم، ولی از طرف دیگر خود به‌دنبال این مطالب می‌رویم؟! چرا؟! پیغمبر منبر داشتند، ائمّۀ هدیٰ منبر داشتند، حتّی خلفای بنی‌عبّاس و... همه از منبر استفاده می‌کردند و سنّت بوده که از منبر استفاده شود.

 بنده قبل از انقلاب، در بسیاری از روزهای جمعه در نماز جمعۀ مرحوم آیةاللَه آقای شیخ محمّدعلی اراکی ـ خدا رحمتشان کند ـ در مسجد امام¹ در قم شرکت می‌کردم؛ ایشان روی منبر می‌ایستادند و خطبۀ نماز جمعه را قرائت می‌کردند. حتّی بعد از انقلاب هم در نمازهای دیگری که در این‌طرف و آن‌طرف اقامه می‌شد و ما شرکت می‌کردیم، همه از منبر استفاده می‌کردند. بنده نمی‌دانم به چه دلیلی این سنّت تغییر پیدا کرد؟! الآن خطیب نماز جمعه می‌گوید: «ما از تریبون نماز جمعه اعلام می‌کنیم!» نماز جمعه تریبون ندارد، نماز جمعه منبر دارد! منبر باید برای مردم به‌عنوان مظهری از مظاهر تمدّن اسلامی مطرح باشد! البتّه تمدّن به معنای اصالت در هویّت و اصالت در استقلال فرهنگی، نه به معنای زرق و برق ظاهری!

 جایی که الآن پیپ چرچیل را با چه وسائل و [هزینه‌های] کذایی، در موزه به‌عنوان سَمبُل سیاست او نگهداری می‌کنند، آن‌وقت ما به همین راحتی میدان را به حریف