عنوان بصری ج5

می‌کند؛ امّا همین‌که از آن موقعیّت خارج می‌شود، می‌گوید: «نه‌خیر آقا، این مسئله را باید گفت و اعلان نمود! اخفا کردن، ظلم است! چرا باید کتمان شود؟! ﴿إِنَّ ٱلَّذِينَ يَكۡتُمُونَ مَآ أَنزَلَ ٱللَهُ مِنَ ٱلۡكِتَٰبِ﴾؛¹ آن کسانی که کتمان می‌کنند، چنین و چنان هستند! علمایی که حقایق و معارف را نمی‌گویند و اخفا و کتمان می‌کنند، خدا آنها را به چه مسائلی مبتلا می‌کند و... !»

 امّا در واقع، طرف مقابل او همان شخص است و همان رفتار و روش را دارد و مطالب او حتّی به‌اندازۀ سر سوزنی تغییر پیدا نکرده است؛ حالا چه شد که آن آیات یک‌دفعه تغییر پیدا کرد؟! طرف مقابل شما همان است و اگر بد بود بدتر یا خوب نشده، و اگر خوب بود بد نشده است؛ بلکه شما تغییر پیدا کرده‌ای!

دیدگاه تحلیلی علاّمه طهرانی از نظرات موافقین و مخالفین ولایت و حکومت

 مرحوم پدر ما ـ رضوان اللَه علیه ـ می‌فرمودند:

من وقتی که اکثر مبانی ولایی و حکومتی و قضا را که از علمای سابقین تا به‌حال نوشته شده است ملاحظه و بحث می‌کردم، می‌دیدم که اکثر آنها (نه همۀ آنها) افرادی بوده‌اند که به یک نحوه تعلّقی به قضیّه داشته‌اند!

 حالا چه کسانی که در تأیید ولایت و حکومت و قضا نسبت به حاکم دینی و عالم دینی نوشته‌اند، و چه افرادی که در جهت مخالف نوشته‌اند؛ یعنی در مقام رد و انتقاد از مسئولیّت حقوقی و قضائی نسبت به عالم دینی!

 یعنی آن کسی که در تأیید صحبت کرده است، دستش در کار بوده و مسئولیّتی داشته است؛ و آن کسی که رد کرده است، در جریان نبوده یا برکنار شده بوده و امثال‌ذلک. این قضیّه بدیهی است و مسئله‌ای است که نیاز به دلیل ندارد!

نمونه‌ای از اعمال سلیقه در یک حکم شرعی براساس مصالح دنیوی

 من خودم یک نمونه‌اش را ذکر می‌کنم: یکی از آقایانی که در قزوین دفن شده، مرحوم شیخ ملاّ محمّدتقی برغانی است که توسّط بهائیّت به قتل رسید و در همین