عنوان بصری ج5

شاگردش می‌خواست. او از شاگردش می‌خواست این‌طور باشد، اگر نمی‌خواست آن سرّ را به ایشان نمی‌سپرد. چون دید این شاگرد، شاگردی است که قابلیّت دارد این سرّ را حمل کند، او را به‌عنوان شاگردی پذیرفت؛ نه‌اینکه آقای حدّاد بیاید و بگوید: شما باید من را قبول داشته باشید! ما این‌همه برایت زحمت کشیدیم، آن‌وقت تو حواست جای دیگر است؟! تشکّر کردن شما از یک عمر [زحمت] این است؟!

 نه، او آقای علاّمه سیّد محمّدحسین طهرانی را یک عمر راه می‌برد تا به اینجا برساند! ـ مرحوم آقا که از اوّل این‌طور نبود ـ او ایشان را یک عمر حرکت می‌دهد تا به این مطلب برساند که از درون وجدانش احساس کند حدّاد هم یک وسیله است! اگر آقای حدّاد بخواهد مرحوم آقا را به نکته‌ای برساند که احساس کند آقای حدّاد در این میان هست، تازه اوّل شرک است؛ ولی حدّاد کسی نیست که شاگردش را به اینجا دعوت کند!

انحصار حقیقت به ذات پروردگار، پیام آیات قرآن و سیرۀ اهل‌بیت علیهم السّلام

 امام حسین کسی نیست که بخواهد اصحابش را به اینجا دعوت کند، پیغمبر کسی نیست که [بخواهد امّتش را به اینجا دعوت کند]! در آیۀ قرآن داریم: ﴿وَمَا مُحَمَّدٌ إِلَّا رَسُولٞ قَدۡ خَلَتۡ مِن قَبۡلِهِ ٱلرُّسُلُ﴾¹ [یا در نماز می‌خوانیم]: «أشهَدُ أنّ مُحمّدًا عَبدُهُ وَ رَسولُه» تمام آیاتی که شما در قرآن می‌بینید دارد آن نوک قلّه و رأس مخروط را به شما نشان می‌دهد. [می‌گوید]: پیغمبر با این یدِ بیضا و این شقّ‌القمر و این‌طرف و آن‌طرف و تمام اینها باز ﴿إِلَّا رَسُولٞ﴾؛ «یک فرستاده‌ای است!» در این وسط، همه‌کاره من هستم! منم که به پیغمبر، پیغمبری دادم! منم که او را عبد صالح خودم قرار دادم!

 قرآن از اوّل سورۀ حمد تا آخر ﴿قُلۡ هُوَ ٱللَهُ أَحَدٌ﴾² می‌خواهد این نکته را بگوید؛ یعنی این شش هزار و ششصد و خُرده‌ای آیه که در قرآن هست، از معاد و مبدأ