عنوان بصری ج5

توجّه دارند و امام را وسیلۀ برای وصول به او می‌دانند، تفاوت می‌کند.

و خَسِرَ المُتعرّضونَ إلّا لَک؛ «خسران‌زده شده‌اند و خاسرند آن کسانی که متعرّض غیر تو شده‌اند!»

یعنی غیر تو را به‌حساب آورده‌اند، افراد دیگر را به‌حساب آورده‌اند، در ارتباطاتشان حساب و کتاب‌هایی در نظر گرفته‌اند و مدّ نظر قرار داده‌اند.

 خدا شاهد است که اگر فقط یک خطور از انسان سر بزند که خطور غیر الهی باشد، خطور مادّی باشد، خطور دنیوی باشد، به پای انسان می‌نویسند! اینکه مثلاً با این شخص رفیق بشویم، به دردمان می‌خورد؛ حالا بد نیست که سلام و علیکی با این داشته باشیم. اینها همه‌اش می‌شود: «خَسِرَ المُتعرّضونَ إلّا لَک.»

 تمام کسانی که متعرّض غیر تو شدند، خسران پیدا می‌کنند. روزی همین شخص می‌آید و پشت می‌کند و بی‌توجّهی می‌کند. آن‌وقت انسان خسران‌زده یعنی چه؟ یعنی اینکه با خودش می‌گوید: «عجب! من که دو سال با این شخص بودم، ولی او همین‌طور بر سر یک مطلب واهی گذاشت و رفت؟!» این ناراحتی‌ای که برای انسان پیدا می‌شود برای چیست؟ برای این نیست که این شخص گذاشته و رفته است، بلکه برای این است که دو سال سرگردان او بوده است، دو سال بیکار و علاّف او بوده است و دو سال در ذهن خودش چیزهای دیگری را ترسیم می‌کرده است! به‌خاطر این مسئله است که این‌قدر ناراحت می‌شود؛ این یعنی خاسر!

 حالا اگر انسان دو سال با او باشد ولی تعلّق نداشته باشد، آیا وقتی که می‌رود ناراحت می‌شود؟ نه، بلکه می‌گوید: «برود، اینکه ناراحتی ندارد! دوباره می‌خواهد برگردد یا برنگردد!» چرا ناراحتی ندارد؟ به‌خاطر اینکه دلش را در اینجا گرو نگذاشته است و متعرّض او نشده است. با او ارتباط داشته، ولی متعرّض دیگری بوده است و دل در گرو دیگری گذاشته است و او هم که هیچ‌وقت از بین نمی‌رود. بله، اگر او از بین برود، انسان باید ندای وا مصیبتا سر بدهد، ولی او از بین نمی‌رود؛ امّا غیر از او همه از بین می‌روند!

 ما در زمان مرحوم آقا به چه کسانی دل بسته بودیم و به چه کسانی تعلّق داشتیم