عنوان بصری ج5

[أنّ] رجبَ شهرُ اللَهِ و شعبانُ شهری و رمضانُ شهرُ اُمّتی؛¹ «رجب ماه خدا است و شعبان ماه من است (که منظور ولایت است) و رمضان ماه عموم امّت من است.»

یعنی در ماه رمضان ـ که ماه امّت است ـ یک ارتباط خاصّی بین نفوس و پروردگار هست؛ ولی رجب شهراللَه و ماه خدا است. اینکه می‌فرماید رجب ماه خدا است یعنی یک حالت خاصّی در ماه رجب برقرار است که از آن حالت خاص، فقط اهل‌اللَه استفاده می‌کنند؛ نه هر کس دیگر! استفاده‌های دیگران ضعیف است. اهل‌اللَه هستند که می‌توانند این ماه را درک کنند؛ یعنی آن جاذبه‌ها و بارقه‌های مقام ربوبی و توحیدی که سالک را زیر و رو می‌کند و تعلّق سالک را از همه‌چیز قطع می‌کند و او را فقط متوجّه به حقیقت توحید می‌کند و از همۀ آن تذییلات و فروعات و رشته‌ها و تعلّقات و ارتباطات می‌بُرد، در ماه رجب است؛ حتّی ماه رمضان هم این کار را انجام نمی‌دهد!

 ماه رمضان ماه رحمت است، ماه برکت است، ماه انبساط است، ماه غفران است و خدا همه را می‌بخشد؛ ولی آن عمل زیربنایی و آنچه به درد سالک می‌خورد، برای ماه رجب است! بخشیدن گناه به درد سالک نمی‌خورد؛ چون بخشیدن گناه اوّلین چیزی است که ما از ائمّه و شفعاء انتظارش را داریم تا اینکه بیایند و شفاعت بکنند! آنچه به درد سالک می‌خورد حالت انبساط نیست، آنچه به درد سالک می‌خورد حالت بهجت نیست! البتّه خیال نکنید که اینها بد است، بلکه خیلی هم خوب است و به‌دست کسی نمی‌آید؛ ولی آنچه به درد آن سالک واقعیِ رِند می‌خورد ـ که می‌خواهد همه‌چیز را در راه خدا ببازد و از همه‌چیز بگذرد و فقط ژولیده و سر و پا برهنه در حریم او بیاید ـ بخشش گناه و انبساط و بهجت و... نیست؛ او آتشی می‌خواهد که به وجودش بزند و او را خاکستر کند! این به درد سالک می‌خورد و این در ماه رجب هست! لذا می‌گویند: رجب شهراللَه است!