عنوان بصری ج5

هم عمل نمی‌کنند و نکردند ـ سر جایش می‌ایستد و می‌گوید: «ما فریب این تلویزیون و رادیو و عکسِ روزنامه و شایعات و هیچ چیز دیگری را نمی‌خوریم! اگر بشناسیم به او رأی می‌دهیم، و اگر نشناسیم رأی نمی‌دهیم.» این آدم، آدم عاقل است؛ حالا چند تا عاقل در این مملکت داریم؟

 این عالَم، عالم اعتبار است. امروز این شخص را انتخاب می‌کنند، فردا همین مردم یا یک فرد دیگر یا یک مقام دیگری می‌آید و او را از این ریاست می‌اندازد، یا قانونی می‌آید و او را می‌اندازد، یا فردی می‌آید و إعمال نفوذ می‌کند و او را می‌اندازد، یا مردم رأیشان را پس می‌گیرند و او را خلع می‌کنند و امثال‌ذلک.

 این می‌شود اعتباری! چرا اعتباری است؟ چون پایدار نیست و ریشه ندارد؛ امروز به یک نحو است و فردا به یک نحو دیگر است! متوجّه عرضم می‌شوید که می‌خواهم چه عرض کنم؟ اعتبار اصل ندارد، ریشه ندارد، پایه ندارد؛ بلکه فقط هیاهو و جنجال و شایعات است. دلیلش هم این است که یک روز می‌آید و یک روز هم می‌رود. این می‌شود اعتبار! در مسئلۀ ریاست، وقتی شخص رئیس می‌شود، می‌آید و بر کُرسی و صندلی آن سازمان می‌نشیند و تکیه می‌دهد و حالی به خود می‌گیرد. به‌قول مرحوم آقا ـ رضوان اللَه علیه ـ وقتی که می‌دیدند بعضی‌ها در این ماشین‌های کذا نشسته‌اند و از جلوی مردم می‌آیند و می‌روند، می‌فرمودند: «إلَی جهنّمَ و بِئس المَصیر!»¹

یعنی وقتی که این آقا در این ماشین نشسته است، در واقع به‌سمت جهنّم می‌رود. ظاهرش بنز است، ظاهرش تُشک‌های نرم دارد، امّا باطنش قعر جهنّم است!

 اگر راست می‌گویید درب ماشین را باز کنید و از او یک سؤال بپرسید تا ببینید چه‌طوری جوابتان را می‌دهد. مردم و ماشین‌ها کنار بروند؛ چون من می‌خواهم بروم!