عنوان بصری ج5

حکایتی در بیان تجلّی عبودیّت در امیرالمؤمنین علیه السّلام

 امیرالمؤمنین علیه السّلام بعد از جنگ نهروان در مسجد صحبت می‌کردند. قضیّه‌ای پیش آمد و اصحاب متوجّه مسئله‌ای شدند که ضرورتی ندارد راجع به آن توضیح بدهم. امیرالمؤمنین علیه السّلام وقتی این مسئله را از اصحاب دیدند، مطلبی را فرمودند. آنها هم افراد مختلفی بودند و هر کدام یک سطحی داشتند. یکی از خوارج که پای منبر حضرت نشسته بود، بلند شد و گفت:

قاتَلَهُ اللَهُ کافرًا ما أفقَهَه؛ «خدا این مرد کافر را بکُشد، عجب آدم بافهمی است که در مقابل یک‌هم‌چنین پدیده‌ای این مطلب را گفت و این عکس‌العمل را نشان داد!»

چون آنها اصلاً امیرالمؤمنین را کافر و یک شخص از دین برگشته می‌دانستند. اصحاب و افرادی که آنجا بودند از اینکه او به امیر و حاکم مسلمین چنین می‌گوید بسیار ناراحت شدند! حضرت فرمودند: روَیدًا!¹ «صبر کنید، کاری به او نداشته باشید!»

یعنی چه کارش دارید؟! یک کلامی با این مضامین از دهان او خارج شده است و یک حرفی زده است!

 ببینید، این امیرالمؤمنین است! به این شخص می‌گویند عبد!

 یا مثلاً سلمان داشت از مکانی می‌گذشت، شخصی به او گفت: «ای سگ!» سلمان با وجود آنکه حاکم مدائن بود انگار که اصلاً نشنید و رو به او کرد و گفت:

اگر از پل صراط رد شدم، من از سگ بهترم؛ و إلاّ سگ از من بهتر است!²

و به راه خود ادامه داد.

 دلیل این رفتار آن است که این پدیده در او تحقّق یافته است؛ لذا نه او را