عنوان بصری ج5

اینکه: تقریباً یک سال قبل از فوت مرحوم آقا، یک شب من راجع به بعضی از مسائل که در ذهنم بود از ایشان سؤالاتی کردم. آخرین سؤال من از ایشان که کشف این قضیّه خیلی برایم مهم بود، این بود که پرسیدم:

آقا، نظر شما نسبت به آقای حدّاد چگونه بود و شما چه نظری در مورد ایشان داشتید و به چه کیفیّت به آقای حدّاد نگاه می‌کردید؟

 چون بالأخره مسائلی در ذهن من خَلَجان می‌کرد؛ ارتباط ایشان با مرحوم آقای حدّاد را می‌سنجیدم و بعضی از مسائل دیگر را در نظر می‌گرفتم که جمعش برایم مشکل بود, لذا می‌خواستم این قضیّه را از خود ایشان سؤال کنم.

 ایشان مطلبی را در مورد آقای حدّاد فرمودند که فعلاً بیان آن ضرورتی ندارد و در تتمّه‌اش فرمودند:

با توجّه به این مسئله و مطالبی که نسبت به ایشان گفتم، هیچ‌گاه من به دید استقلالی به ایشان نگاه نکردم!

یعنی ایشان را یک وسیله دیدم، نه‌اینکه ارادۀ او را مستقل ببینم و از او بخواهم و مسائل را به او [منتسَب کنم]!

ائمّه و اولیای الهی، واسطۀ فیض الهی

 بله، انسان در ارتباط با ولیّ خدا باید از او بخواهد، و در این مطلب حرفی نیست؛ ولی از او خواستن، به معنای خواستنِ از پروردگار است؛ نه‌اینکه جدای از او است: ﴿وَٱبۡتَغُوٓاْ إِلَيۡهِ ٱلۡوَسِيلَةَ﴾،¹ و در این مسئله حرفی نیست! باید انسان ائمّه را وسیله قرار بدهد و اگر آنها را واسطۀ بین خود و پروردگار قرار ندهد، در عین هلاکت و جهالت و ظلمت است!

 در اینکه ائمّه واسطۀ فیض هستند، واسطۀ عالم وجود هستند، واسطۀ حیات خود ما هستند شکّی نیست! الآن امام زمان علیه السّلام واسطۀ حیات خود ما است و