عنوان بصری ج5

و از نظر جدّیت و فضل و مبرّز بودن، در نجف مشارٌ بالبنان بودند؛ به‌طوری‌که وقتی در خیابان حرکت می‌کردند، همه می‌گفتند: «فلانی آمد!» این یک مسئلۀ بدیهی است!

 امّا چرا این مطالب را به ایشان می‌گفتند؟! چون ایشان به آنچه خود می‌فهمید و دریافته بود عمل می‌کرد، نه آنچه دیگران به او می‌گفتند و از او می‌خواستند! حالا دیگران هرچه می‌خواهند بگویند، بگویند!

 او راه خود را رفت و به این‌طرف و آن‌طرف نگاه نکرد و نگفت: «حضرت آقای فلان چه می‌گویند تا به آن عمل کنم!» یا «فلان آقا چه می‌گویند تا طبق مبنای او عمل کنم!» بلکه به آن چیزی عمل کرد که از روایات و اصول مسلّمه و تلمّذ و شاگردی در خدمت بزرگان به‌دست آورده بود؛ بزرگانی نظیر علاّمه طباطبائی ـ رضوان اللَه علیه ـ که به حقیقت و مخّ دین رسیده بودند!

 در اینجا خوب است این مسئله را تذکّر دهم که در اواخر عمر مرحوم آقا ـ رضوان اللَه علیه ـ چون ما متوجّه مسائلی نظیر موقعیّت و کیفیّت ارتباط ایشان شده بودیم ـ که البتّه إن‌شاءاللَه این مسائل را به‌طور مشروح به قلم آورده و می‌آورم ـ¹ از ایشان سؤال کردم: «شما با چه ملاک و به دستور چه کسی به مرحوم آقای شیخ عبّاس قوچانی مراجعه کردید؟» ایشان فرمودند:

من از اوّل شاگرد علاّمه طباطبائی بودم و تا آخر هم شاگرد ایشان بودم و به