عنوان بصری ج5

 وظیفۀ او این است که بیاید و دست حاکم شرع و مجتهد را هم ببوسد و بعد هم سرش را پایین بیندازد و بگوید خداحافظ! حالا حاکم شرع دلش می‌خواهد داخل جوی آب بریزد، دلش می‌خواهد برای طلبه‌ها خرج کند، دلش می‌خواهد برای فقرا خرج کند یا دلش می‌خواهد برای افراد عادی خرج کند! بر طبق مُدرکات خودش از مبانی و روایات، باید آن را خرج کند و آن شخص هم حقّ دخالت ندارد.

 لذا آقای بروجردی دیگر حرفی نزدند؛¹ زیرا کلام علاّمه کلامی سنگین و متین است و جواب هم ندارد. آن بلا و مصیبتی هم که بر سر حوزۀ نجف آمد، از اینجا آمد!

مهم‌ترین راه مقابله با عقاید الحادی و بی‌دینی

 مرحوم علاّمه طباطبائی در آن مجلس قضیّۀ دیگری را هم نقل کردند که با بیان آن، این جلسه را به پایان می‌بریم و إن‌شاءاللَه در جلسۀ آتی بحث را پی می‌گیریم. ایشان می‌فرمودند:

سابقاً در حوزۀ نجف درس فلسفه و عرفان داده می‌شد، ولی به‌واسطۀ بعضی مسائل که پیش آمد (و فعلاً جای صحبتش نیست و بنده مقداری از آن را به‌طور مکتوب آورده‌ام)،² این حوزه دیگر از تدریس فلسفه و عرفان محروم شد و با این علوم به‌عنوان امری اجنبی برخورد می‌کردند و آن‌طور که معروف و مشهور است، بسیاری از اعاظم برای رفتن به منزل مرحوم قاضی ـ رضوان اللَه علیه ـ در شب عبا به سر می‌کشیدند!

 ببینید کار به کجا کشید که رفتن به منزل مرحوم قاضی جُرم محسوب می‌شد و افراد عبا به سر می‌کشیدند و به این‌طرف و آن‌طرف نگاه می‌کردند تا کسی آنها را نبیند!³ همان‌طور که ما امروزه بعضی از این مسائل را می‌بینیم.

 مرحوم قاضی چه کسی بود؟! آیا از نظر علمی و اخلاقی کم [شخصیّتی] بود؟!