عنوان بصری ج5

بگوییم: «خدایا، تو نمی‌توانی به ما این را بگویی!» خدا می‌گوید: «مگر تو نمی‌خواهی به طرف من بیایی؟! پس باید به حرف من گوش بدهی! مگر اطاعتِ بیشتر از من، برای تو فایده ندارد و موجب استجلاب رحمت بیشتر نیست؟ اگر چنین نیست پس چگونه بین موارد، امتیاز و تفریق و تمیز قائل شده و در یک مورد می‌پذیری و در جای دیگر نمی‌پذیری؟!» ﴿نُؤۡمِنُ بِبَعۡضٖ وَنَكۡفُرُ بِبَعۡضٖ﴾.¹

 وقتی این مسئله ثابت شد، دیگر اختیار و مشیّت امام، عین إختیارُ اللَه و مَشیّةُاللَه است. روی این جهت، امام زمان علیه السّلام، هم عقلاً و براساس مبانی فلسفه و حکمت و هم نقلاً و براساس مبانی فقهی ـ نه مبانی من‌در آوردی ـ مالک حقیقی خود ما و آن چیزی است که به ما تعلّق دارد؛ امّا در عین‌حال [ما را] آزاد گذاشته است.

مالک حقیقی وجوهات شرعیّه

 همان‌طور که راجع به وجوه شرعیّه می‌گویند که حاکم شرع مالک آن نیست؛² گرچه بعضی‌ها فتوای به مِلکیّت داده‌اند و حاکم شرع را نسبت به وجوهات و گرفتن خمس از افراد و صرف آن در موارد خود، مالک می‌دانند،³ یعنی همان‌طوری‌که شما مالک متعلّقات و مایملک خود هستید، حاکم شرع را هم مالک وجوهاتی می‌دانند که قبض می‌کند؛ ولی این مسئله صحیح نیست!

 حاکم شرع، وکیل و نماینده است و مالک وجوهات نیست؛ مالک وجوهات فقط