عنوان بصری ج5

حکمی کند که خارج از حدود به‌نظر بیاید! ایشان چنین چیزی را نمی‌پذیرفتند.

 بنده عرض می‌کردم طبق ادلّه، اگر ما ولایت امام علیه السّلام را ولایت تکوینی بدانیم، دیگر بین ولایت تکوینی امام و ولایت تکوینی پروردگار فرقی نیست؛ زیرا ما دو ولایت تکوینی نداریم، بلکه یک ولایت تکوینی است که ظهورش در امام عصر عجّل اللَه تعالی فرجه است، لذا امام زمان علیه السّلام از ما به خود ما نزدیک‌تر است! بنابراین امام علیه السّلام یخَتارُ ما یشاء و ما لَنا أن نَسألَ عَنه و ما لَنا أن نُکلِّفَه و ما لَنا أن نُحَمِّلَ عَلَیه؛ «ما نمی‌توانیم چیزی را بر امام تکلیف کنیم!»

 امام علیه السّلام از حدود تفکّر و تخیّل و تصوّر ما خارج است. افق او افق توحید است، فکر او فکر توحید است، ارادۀ او إرادةُ‌اللَه است، مشیّت او مَشیّةُاللَه است. آیات قرآن هم بر این مسئله گواه است: ﴿وَمَا كَانَ لِمُؤۡمِنٖ وَلَا مُؤۡمِنَةٍ إِذَا قَضَى ٱللَهُ وَرَسُولُهُۥٓ أَمۡرًا أَن يَكُونَ لَهُمُ ٱلۡخِيَرَةُ مِنۡ أَمۡرِهِمۡ﴾.¹

 نکره در سیاق نفی افادۀ عموم می‌کند؛ یعنی هیچ‌گاه نمی‌توان تصوّر کرد که انسان در قبال قضای خدا و رسول، از خود ابراز اختیار و مشیّت کند، و این یک قاعدۀ عقلی است؛ چون مسیر ما مسیر خدا است!

 این خیلی عجیب است که چرا بعضی‌ها این دو دو تا چهار تا را متوجّه نمی‌شوند؟! آخر انسان نباید حرف کسی را که راهش راه خدا و رسیدن به نعمات الهی است، گوش کند؟! خیلی عجیب است! بله، یک وقت آخرت و بهشت در اختیار ما است تا ما کم و زیاد کنیم یا انتخاب کنیم، ولی یک وقت این‌طور نیست و هرچه اتّجاه ما بیشتر اتّجاه إلی‌اللَه و به‌سوی خدا باشد، از آن مراتب نصیب بیشتری داریم. در این‌صورت آیا ممکن است با توجّه به این اصل و موضوع و با این تعریف