عنوان بصری ج5

اقامت داشتند، همین استاد به ایشان گفته بودند: «حوالۀ شما را به طهران داده‌اند.»¹

 خود ایشان به من فرمودند:

روزی با مرحوم آقای حدّاد ـ رضوان اللَه علیه ـ به حرم امیرالمؤمنین مشرّف شدیم.² همین‌که از حرم بیرون آمدیم، آقای حدّاد در ایوان طلا ایستادند، رو کردند به من و گفتند: «امیرالمؤمنین حوالۀ شما را از این به بعد به طهران دادند.» وقتی که آقای حدّاد این‌طور فرمودند، من اصلاً شوکه شدم که یعنی چه؟!

 ایشان می‌فرمودند:

من اگر یک وقت خوابِ آمدن به ایران را می‌دیدم تا یک هفته پریشان بودم!

یعنی ایشان این‌چنین از طهران دل کنده بودند و قطع عُلقه کرده بودند و از برگشتن به ایران قطع امید کرده بودند؛ زیرا مسائلی اتّفاق افتاده بوده و ایشان به قضایای خیلی عجیبی مبتلا شده بودند تا جایی که اصلاً دندان برگشتن به ایران را کنده بودند! لذا می‌فرمودند: «اصلاً من شوکه شده بودم!» ولی در عین‌حال می‌فرمودند: «وقتی دیدم امر استاد است، دیگر لحظه‌ای درنگ نکردم.»

 وقتی‌که مرحوم آقا ـ رضوان اللَه علیه ـ برای اقامت به مشهد مشرّف شده بودند، روزی از ایشان سؤال کردم: «مدّتی که شما در طهران اقامت داشتید به چه نحو بود و چگونه به این مسئله فکر می‌کردید؟»

 ایشان فرمودند:

آقا سیّد محسن، از وقتی‌که من از نجف آمدم، همیشه در ذهنم بود که یا به نجف برگردم و یا به خدمت حضرت علی بن موسی الرّضا مشرّف شوم. (عبارت ایشان این بود: به خدمت یکی از این دو علی) و خداوند دوّمی را قسمت ما کرد. تو بدان در مدّت بیست و چهار سالی³ که من در طهران بودم،