عنوان بصری ج5

 من الآن به شما می‌گویم، فردا نگویید که نگفتی! روز قیامت یکی از سؤال‌هایی که از من و شما می‌کنند این است: «آیا زنی را که به تو عنایت کردیم در راه صحیح و در تربیت صحیح قرار دادی یا به‌واسطۀ اهمال تو، به بعضی از لغزش‌ها و خطاها افتاد؟» این یکی از سؤالاتی است که روز قیامت از ما می‌شود.

 خیال نکنید انسان زن می‌گیرد و بعد هر کدام از مرد و زن به راه خود می‌روند و می‌گویند: «موسی به دین خود، عیسی به دین خود! هر کسی را مرامی و تکلیفی است!» نه‌خیر، ما مسئول هستیم! حالا اینکه تا چقدر شخصی موفّق باشد و چقدر از طرف مقابل پذیرش باشد، مطلب دیگری است؛ ولی انسان نباید کوتاهی کند.

 زن و بچّه امانات الهی هستند و انسان باید این امانات را در مسیر تربیت صحیح قرار بدهد؛ مثلاً اسم صحیح برای فرزندش انتخاب کند، و جهت تربیت یافتن و رسیدن به رشد اسلامی، او را در محلّ مناسب قرار دهد.¹

دیدگاه الهی علاّمه طهرانی به موقعیّت‌ها و ارتباطات

 مال هم امانت الهی است. امام صادق علیه السّلام می‌فرمایند: «أن لا یرَی العَبدُ لِنَفسِه فیما خَوّلَهُ اللَهُ مِلکًا»؛ یعنی انسان باید نسبت به آنچه به او داده شده به دید امانت نگاه کند.

 افرادی که سابقاً با مرحوم آقا ارتباط داشتند می‌دانند که موقعیّت ایشان، مسجد ایشان و ارتباطات ایشان در زمان سابق چگونه بوده است. مسجد ایشان یکی از مهم‌ترین مساجد طهران بود، چنان‌که ارتباطات ایشان هم همین‌طور بوده است؛ امّا وقتی استاد ایشان فرمود: «حالا دیگر موقع رفتن به مشهد است و شما باید به مشهد بروید»،² ایشان فوراً برای مشهد حرکت کردند؛ همان‌طور که وقتی ایشان در نجف