عنوان بصری ج5

پول ـ که ظاهراً سکّه بوده ـ آوردند و فرمودند: «این پیش شما امانت باشد.» مدّتی گذشت و من به یک گرفتاری مبتلا شدم و از کسی هم نمی‌توانستم استقراض کنم. به ذهنم رسید فعلاً از این پولی که نزدم امانت است استفاده کنم و بعداً آن را به جای خود برمی‌گردانم.

از وقتی که این مال را مصرف کردم، دائماً زندگی من رو به افول گذاشت، تا جایی‌که همۀ اموالم را فروختم و برای گذران زندگی مقروض شدم. همۀ راه‌ها بسته شد و طلبکارها می‌آمدند و خلاصه کار به جایی رسید که حتّی منزل خود را هم در معرض فروش قرار دادم و با خریدار قرار گذاشتم که در محضر حاضر شده و معامله را تمام کنیم.

همین‌که خواستم سند را امضا کنم ناگهان صدای «یا اللَه» به گوشم رسید. دیدیم آقای انصاری از پلّه‌ها بالا آمدند و یک کیسه به من دادند و گفتند: «بیا آقاجان، این پول را بگیر، قرضت را بده و منزلت را نفروش، و دیگر در امانت خیانت نکن!»

 انسان نمی‌تواند به امانت دست بزند، بلکه باید آن را طبق اجازه و اذن آن شخصِ امانت‌گذار نگه دارد. [قرآن می‌فرماید]: ﴿إِنَّ ٱللَهَ يَأۡمُرُكُمۡ أَن تُؤَدُّواْ ٱلۡأَمَٰنَٰتِ إِلَىٰٓ أَهۡلِهَا﴾.¹ انسان باید امانات را به اهلش برساند.

 قبلاً عرض کردیم که آنچه به انسان تعلّق دارد امانات الهی در دست انسان است. زن امانت الهی در دست انسان است، و باید انسان این امانت الهی را در راه تربیت صحیح شکوفا کند.²