عنوان بصری ج5

حتّی بعضی از فقها فتوا داده‌اند که زن بدون اجازۀ شوهر در مال خود هم نمی‌تواند تصرّف کند؛¹ یعنی درست است که مال، مال زن است و همان‌طور که ملکیّت برای مرد هست برای زن هم هست، ولی زن باید با اجازۀ شوهر در مِلک خود تصرّف کند.

 البتّه باید به این مسئله توجّه داشت که شوهر نمی‌تواند به‌اندازۀ ذرّه‌ای حتّی یک ریال، در مال زن تصرّف کند و آن را به میل و دلخواه خود خرج کند! این مسئله به‌جای خود محفوظ است، امّا مطلب به‌حدّی مهم است که بعضی‌ها فتوا داده‌اند که اگر زن بخواهد از مال خود استفاده کند و آن را خرج کند باید با اجازۀ شوهر باشد؛ البتّه در تحت بعضی از شرایط!

 هم‌چنین بیرون آمدن زن از خانه درصورتی‌که مرد کراهت داشته باشد ـ ولو اینکه او را منع هم نکند ـ شرعاً برای زن اشکال دارد!² البتّه بعضی‌ها به ما می‌گویند: «آقا، شوهر ما راضی است!» بنده از آنها سؤال می‌کنم که رضایتش را چطور کسب کرده‌اید؟! آخر خود این هم یک مسئله است! قضیّۀ آن کفن‌دزد نشود که می‌گویند مادری به فرزندش گفت: «پسرم، تو یک عمر دزدی کردی؛ حالا از تو می‌خواهم یک کفن حلال برای من تهیّه کنی!» فردا دید فرزندش یک کفن تمیز و عالی برای او آورد و به مادرش گفت که صاحب کفن راضی بود. مادرش گفت: «چطور راضی شد؟!» او گفت: «تا اوّلین چماق را بر سر او زدم، صدایش به آسمان رفت و گفت که راضی هستم!»

 جان من، این نحوۀ رضایت فایده ندارد و خودمان را گول نزنیم! باید شوهر طیبِ خاطر داشته باشد تا رفت و آمد زن مُمضا باشد. مگر رفت و آمد و شرکت کردن ما در مجالس برای خدا نیست؟! خدا این راه را برای ما قرار داده است، ولی ما خدا را کنار گذاشته‌ایم و او را دور می‌زنیم! ما می‌گوییم: «خدا»، ولی به‌دنبال هوای نفس می‌رویم.