عنوان بصری ج5

نیستند و از اینکه با هر کس و هر نوع از انسان ارتباط داشته باشند باکی ندارند!

 بنابراین مرد باید بر زن خود تسلّط داشته باشد، هر کسی نباید با زن او صحبت کند! صحبت با افراد صالح و مفید که موجب رفع کدورت و قبض، و موجب انبساط و ابتهاج و روحانیّت می‌شود، اشکالی ندارد؛ نه با افرادی که انسان را متوغّل در دنیا می‌کنند و تشویش و اضطراب را به خانواده می‌آورند. شوهر نباید دست زن را باز بگذارد تا به هرجا و هر کسی تلفن بزند.

 بسیاری از افرادی که این مسائل برای آنها اتّفاق می‌افتاد و ما با آنها صحبت می‌کردیم، مرد می‌گفت که من وقتی صبح از منزل بیرون می‌روم اصلاً نمی‌دانم و خبر ندارم که زنم به کجا رفت و آمد می‌کند! این زندگی صحیح نیست.

 مسئلۀ نکاح و ازدواج و زوجیّت باید در چهارچوب قوانین اسلام و زوجیّت محفوظ بماند تا نظام خانواده پابرجا باشد و إلاّ اگر هر کدام از مرد و زن به کار خود مشغول باشند، دیگر نظامی نیست و این صحیح نیست. لذا شرع در اینجا راه‌های نفوذی را که موجب اختلال در زندگی خانوادگی است می‌بندد [و می‌گوید]: «زن بدون اجازۀ شوهر نمی‌تواند از منزل خارج شود!»

دستور سلوکی علاّمه طهرانی در تبعیّت زن از شوهر

 مرحوم آقا بارها می‌فرمودند:

بعضی از زن‌ها نزد ما می‌آیند و می‌گویند: «شوهران ما اجازه نمی‌دهند ما به زیارت امام رضا برویم!»

 ایشان می‌فرمودند:

آمدن به زیارت بدون اجازۀ شوهر حرام است!

 شوهر یکی از اینها از مخالفین مرحوم آقا بود و اصلاً زنش را از ارتباط با ایشان نهی، منع و حجز می‌کرد و سد ایجاد می‌کرد، ولی ایشان می‌فرمودند: «تا وقتی‌که شوهرتان اجازه ندهد نمی‌توانید برای دیدن ما به مشهد بیایید!»

 این یک دستور سلوکی است و مرام و مکتب ایشان هم این بود که زن بدون اجازۀ مرد نمی‌تواند از خانه بیرون برود یا در جلساتی شرکت کند یا کاری انجام دهد!