عنوان بصری ج5

أعوذُ باللَه مِن الشّیطان الرّجیم

بسمِ اللَه الرّحمٰن الرّحیم

الحمدُ لِلّه ربّ العالمینَ

و الصّلاةُ و السّلامُ علَی سیّدنا و نبیّنا

و حَبیب قُلوبنا وطَبیب نُفوسنا أبی‌القاسم المُصطفی محمّدٍ

و علَی آله الطّیّبینَ الطّاهرینَ المَعصومینَ المُکرَّمینَ

و اللّعنةُ علَی أعدائهم أجمعینَ‌

 قالَ مولانا الإمامُ الصّادقُ علیه السّلام:

أن لا یَرَی العَبدُ لِنَفسِه فیما خَوَّلَهُ اللَه مِلکًا؛ لأنَّ العَبیدَ لا یَکونُ لهم مِلکٌ، یَرونَ المالَ مالَ اللَهِ، یَضَعونَه حیثُ أمَرَهُم اللَهُ به.¹

«بندگان برای خود در آنچه خدا به آنها محوّل کرده، مِلک و تملّکی را احساس نمی‌کنند؛ بلکه مال را مال خدا می‌دانند و آن را در هر جا و در هر موردی که خداوند امر کرده است، صرف می‌کنند.»

اهمّیت جایگاه منبر در سنّت پیامبر

 مدّتی بود که ما طبق بعضی از مسائلی که مدّ نظر داشتیم، نشسته صحبت می‌کردیم، تا اینکه دو مسئله باعث شد حقیر نسبت به این قضیّه تجدید نظر کنم: