Name: کتاب عنوان بصری جلد 5 - PDF - آیت الله سید محمد محسن طهرانی
Availability: InStock
Author: آیتاللَه سید محمدمحسن حسینی طهرانی

عنوان بصری ج5

212

...¹
1. [ادامه تعلیقه صفحه قبل] اصلاً شیطان کیست؟! انسان باید از همان اوّل با یک خنجر در کنار قلبش بایستد و تا شیطان می‌آید، بر سرش بزند و اصلاً نگذارد که جلو بیاید!
  این مسئله به‌خاطر این است که نفس انسان یک نفس هیولانی است؛ یعنی نفسی است که قابل شکل‌گیری و قالب‌گیری است. این تخیّل می‌آید و نفس را قالب و شکل می‌دهد و شما نباید بگذارید شکل پیدا کند!
  آن‌وقت اگر همین تخیّل، یک تخیّل صحیح و منطقی باشد،٣ یک عمل لغو نیست، بلکه این تخیّل می‌آید و شکل می‌دهد؛ چون آن چیزی که موجب می‌شود نفس برگردد، عمل ظاهری نیست که یک شخص انجام می‌دهد. عمل ظاهری، یک عمل خارجی است و عمل خارجی در نفس تأثیر نمی‌گذارد؛ بلکه آن نیّتی که در وراء این عمل خارجی قرار گرفته است، نفس را برمی‌گرداند.
  همان‌طور که نیّت در خارج نمی‌تواند تأثیر بگذارد٤ ـ البتّه به یک لحاظ ـ همین‌طور آنچه موجب تغییر و تبدّل نفس است، نیّت و تخیّلاتی است که انسان انجام می‌دهد. حالا اگر آن نیّت و تخیّل، تخیّلِ صحیح باشد، نفس را به تجرّد می‌برد؛ و اگر آن تخیّل و نحوۀ تصاویر ذهنی، تصاویر غلط باشد، نفس را به قهقرا و کثرت می‌برد.
  روی این حساب، روزۀ خاصّ‌الخاص آن روزه‌ای است که اصلاً به‌طور کلّی تخیّل خلاف در آنها وجود ندارد، بلکه آنچه در ذهن آنها نقش می‌بندد رضای خدا است، آنچه نقش می‌بندد منوِّر نفس است، آنچه نقش می‌بندد موجب انبساط نفس می‌شود! این روزه، روزۀ خاصّ‌الخاص است.
  یک روزۀ دیگر هم داریم که آن روزه مخصوص اولیا است. آن روزه مربوط به اضطراب سرّ و عدم اضطراب سرّ است که حالا دیگر بماند برای بعد.
  امّا در مورد این سه مرحله روزه‌ای که عرض شد، بالأخره المَرءُ یَطیُر بِهِمَّته؛ انسان است و همّت او، انسان است و عِرق او، انسان است و حمیّت او! هر کسی دارای یک حمیّت است. باید از خداوند متعال بخواهیم که ما را موفّق کند به این روزه‌های خاصّ‌الخاص، و توفیق هم از او است! اگر بالاترش را هم به ما دادند عیب ندارد و ما راضی هستیم و حرفی نداریم، خیلی توقّع بالا داریم. آخر نگاه که می‌کنیم می‌بینیم آنجا اوضاع به یک نحو دیگر است، آنجا به ضعف ما نگاه نمی‌کنند، آنجا به بزرگواری و رحمت خودشان نگاه می‌کنند. پس حالا که می‌بینیم صاحب‌خانه این‌طور است، چرا ما بخل کنیم؟! چرا ما کم بگذاریم؟! بگوییم: «خدایا، آن چهارمی‌اش را به ما بده!» از خدا که بعید نیست.
  روایتی داریم خیلی عجیب که خداوند متعال می‌فرماید:
  أنا عِندَ ظَنّ عَبدِیَ المؤمنِ بی؛٥ «ارتباط من با بنده‌ام به همان نحو است که بنده با من ارتباط دارد.»
  یعنی اگر بندۀ من حسن ظنّ به من دارد، من هم با بنده‌ام حسن ظن دارم، حسن رفتار و حسن سلوک [ادامه در صفحه بعد]