عنوان بصری ج5

چون خود آنها صحیح عمل نمی‌کنند و از راهش وارد نمی‌شوند؛ لذا خدا هم آن جرقّه را نمی‌زند و دل‌ها را می‌بندد: ﴿خَتَمَ ٱللَهُ عَلَىٰ قُلُوبِهِمۡ﴾.¹

 امّا ازآنجایی که این شخص درست آمده، جرقّه می‌خورد و اطمینان پیدا می‌کند و اسلام می‌آورد؛ چون امکان ندارد کسی درست بیاید و جرقّه به قلب او نخورد!

 عکس آن هم همین‌طور است؛ یعنی همان نامه‌ای که پیغمبر برای نجاشی می‌فرستد، برای خسروپرویز هم می‌فرستد؛ امّا او وقتی نامه را نگاه می‌کند که این‌چنین شروع شده است:

 بسم اللَه الرّحمٰن الرّحیم

مِن محمّد بن عبداللَه إلی کسری عَظیمِ فارس:... «از محمّد بن عبداللَه و رسول خدا به خسروپرویز، بزرگ فارس: اگر اسلام بیاوری خود و مملکتت در حفظ و حراست هستید، وگرنه مشمول تکالیف الهی و عذاب و نقمت و سخط الهی خواهید بود!»

اصلاً بقیّۀ نامه را مطالعه نکرده، می‌گوید: «این اسم خودش را بر اسم من مقدّم کرده است!» لذا نامه را پاره می‌کند!² خب تا آخر بخوان و ببین چه نوشته است! یعنی از اوّل پرده می‌اندازد و خود را می‌بندد و در حصار قرار می‌دهد، و کسی هم که خود را در حصار قرار دهد دیگر [حرف] حق به گوشش نمی‌رود و فایده‌ای ندارد!

بی‌توجّهی به ندای عقل و فطرت، علّت مخالفت افراد با دعوت حق

 مدّت‌ها قبل بنده نامه‌ای برای شخصی نوشتم و تعمّداً لقبی را که به نظرم می‌رسید صحیح است برای او انتخاب کرده و در بالای نامه نوشتم. شخصی که واسطه بود نقل می‌کرد:

وقتی که نامۀ شما به‌دست ایشان رسید، تا نامه را نگاه کرد گفت: «ایشان