عنوان بصری ج5

هستیم، هم در اینجا و هم در آنجا! البتّه ما با شماییم، ولی شما یک وقت به هوای ما نیایید که کلاهتان پسِ معرکه است!

 به‌قول مرحوم آقا ـ رضوان اللَه علیه ـ که می‌فرمودند:

از شرط رفاقت نیست که انسان در این دنیا با شخصی آشنا و دوست و رفیق باشد، امّا در آن دنیا او را بگذارد و به‌دنبال کار خود برود!

یعنی این‌طور نباشد که به‌قول خواجۀ سعدی «بوی گُلم چنان مست کرد که دامنم از دست برفت!»¹

 در اینجا بنده این بشارت را خدمتتان بدهم که خودشان هم همین‌طور بودند و همین‌طور هم هستند؛ یعنی ایشان الآن هم بر همین قضیّه هستند و خلاصه ایشان هوای رفقای خودشان را دارند! حالا این سرّی بود که ما آن را گفتیم!

 علیٰ‌أیّ‌حال وقتی بنده‌ای از بندگان خدا نسبت به دوستانش این‌طور باشد، آن‌وقت ببینید که انسان تا چه اندازه باید از حضرت ربّ الارباب امید و انتظار داشته باشد! آن کسی که تمام لطف‌ها نشئت گرفته از لطف او است، و هرچه خوبان دارند همه مُنشأ از خوبی او است، و هر جمالی که در عالم به جلوه‌گری مشغول است از جمال او است، انسان نسبت به او چه انتظاری دارد؟!

تأثیر عقل محکم و نقل متین در رسیدن به مطلوب

 نجاشی به‌جای اینکه [به حرف این و آن] گوش بدهد، توجّه می‌کند و با خود می‌گوید: خدا به من عقل داده است، و از طرفی علم غیب هم ندارم که پیغمبر آخرالزّمان ظهور کرده است؛ اگرچه اجمالاً بر طبق مسائلی که در انجیل مطرح شده می‌دانم که آمده است، امّا از کجا معلوم شخصی که الآن در عربستان آمده نظیر پیغمبران دروغین نباشد! چنان‌که خیلی‌ها مانند مُسیلمۀ کذّاب ادّعای دروغین پیغمبری کردند² و خیلی از افراد هم ادّعای مهدویت و بابیت کردند! بر همین اساس