عنوان بصری ج5

پروردگار؟! وجود ما که مُنبعث از وجود پروردگار است و جز آن ذات حیِّ قیومِ [دارای] اطلاق و لا یتناهی، چیز دیگری نبوده است تا ما را از او بزاید و خلق کند و به این عالم بیاورد، بنابراین آیا او از خودِ ما به ما اولیٰ و صاحب‌اختیارتر و صاحب‌تصرّف‌تر نیست؟!

 حضرت عیسی علیٰ نبیّنا و آله و علیه السّلام این مطلب را این‌طور می‌فرماید:

﴿إِن تُعَذِّبۡهُمۡ فَإِنَّهُمۡ عِبَادُكَ وَإِن تَغۡفِرۡ لَهُمۡ فَإِنَّكَ أَنتَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلۡحَكِيمُ﴾؛¹ «خدایا، اگر تو این مردم را عذاب کنی، کار خلافی نکرده‌ای، اینان بندگان تو هستند. (وجودشان وجود نازلۀ وجود تو است، بنابراین تو در مُلک خود دخل و تصرّف کرده‌ای، پس کسی نمی‌تواند اعتراض کند) امّا اگر آنها را ببخشی، غفران و رحمت لازمۀ ذات تو و لازمۀ وجود تو است!»

 اینجا است که در آیات قرآن نقلاً، و به‌مقتضای ادلّۀ عقلی عقلاً، اختیار پروردگار متعال و مبدأ أعلیٰ و علةالعلل همۀ موجودات نسبت به اعمال و کردار و کیفیّت تصرّف ما از خود ما بیشتر است!

 یعنی اگر ما بدون تکلیف و رضایت الهی کاری انجام دهیم، او می‌گوید: «چرا در مال من دخل و تصرّف کرده‌ای؟!» مثلاً ما نمی‌توانیم بدون دلیل شرعی انگشت خود را قطع کنیم و بگوییم: «انگشت برای ما است و لذا می‌خواهیم آن را قطع کنیم!» زیرا خداوند می‌گوید: «تو حق نداری این کار را کنی! تو مال خود نبودی که بتوانی هر دخل و تصرّفی در خودت بکنی! تو مال من هستی و باید هر عملی را به اذن من و اجازۀ من انجام دهی!»

 لذا اگر کسی قتلِ نفس کند و خودش را بکُشد و از بین ببرد، همان گناهی که برای قتل نفس غیر بر او مترتّب است، بر قتل خودش هم مترتّب است؛ یعنی [جزایش] عذاب جهنّم و عذاب الیم است، چون ما در ملک مولا تصرّف کرده‌ایم؛ درحالی‌که ما نمی‌توانیم هر کاری را انجام بدهیم!

انحصار حقّ تشریع و جعل احکام به پروردگار متعال

 لهذا چون پروردگار متعال به‌واسطۀ ولایت تکوینیه و صاحب‌اختیار بودن،