عنوان بصری ج5

اهمّیت عقلایی بودن اطاعت

 روی این حساب، صِرف امر و نهی کردن، دلیل بر ملزم بودن انسان بر اطاعت حتمی از او نمی‌باشد؛ بلکه اطاعت حتماً باید عقلایی باشد!

 من‌باب‌مثال شما برای ناراحتی معده به طبیب متخصّص مراجعه می‌کنید و او هم مرض را تشخیص می‌دهد. حالا اگر طبیب به شما بگوید: «من اراده می‌کنم که شما به‌جای شربت مالوکس¹ یا قرص رانیتیدین،² هر بار یک لیوان آب با چند حبۀ قند بنوشید»، اگر هزار بار هم این را بگوید، خاصیّت داروی معده در آب یا قند نمی‌رود، لذا می‌گوییم: «آقا، برای چه؟!»

 ـ: من طبیبم و به تو می‌گویم این را بخور، چون این خاصیّت رانیتیدین را دارد!

 ـ: آقا، من می‌خورم امّا این قند است!

 ـ: چون من می‌گویم شما تعبّداً باید انجام بدهی!

 ـ: آقا، چرا داری زور می‌گویی؟! اگر سواد داری نسخه بنویس تا من بروم از داروخانه بگیرم؛ و اگر هم سواد نداری، چرا داری زور می‌گویی؟! قند، قند است و دارای گلوکز و خاصیّت‌های مخصوص به خود است، دوای ناراحتی معده هم چیز دیگری است! پس طبیب ولو اینکه طبیب است نمی‌تواند زور بگوید و این زور گفتن غیر عقلایی است! این‌طور نیست؟!

 با گفتن یک طبیب، یک شیء خاص تأثیر دارویی پیدا نمی‌کند! با تحمیل و تأکید یک پزشک، لیوان آب خاصیّت پادزهری یا خاصیّت شربت سینه و فلان آنتی‌بیوتیک را پیدا نمی‌کند! اگر دنبال خاصیّت آنتی‌بیوتیک هستید، باید مقداری از شربت آن را در آب حل کنید و به بچّه بدهید تا خوب شود! یعنی باید آنتی‌بیوتیک باشد نه آب شیر؛ ولو اینکه هزار بار به خوردن آن تأکید نمایند! چون کلام طبیب،