عنوان بصری ج5

است که نسبت به اولیا جسارت نکنیم، زیرا حساب آنهایی که به مرتبۀ ولایت رسیده‌اند از دیگران جدا است و منظور ما بشر نوعی و ادّعایی است! منظور ما ولایت ادّعایی و ولایت قلابی و مجازی است!

 این امیرالمؤمنین با این وضعیّت مردم را جمع کرده و می‌گوید که باید به جنگ با معاویه برویم و این جرثومۀ فساد را برداریم. امیرالمؤمنین می‌فرماید:

و سأجهَدُ فی أن أُطَهِّر الأرضَ مِن هذا الشَخصِ المَعکوسِ و الجِسمِ المَرکوسِ؛¹ «من تمام همت و تلاش خود را به‌کار می‌گیرم تا زمین را از این انسان واژگون پاک کنم!»

 معاویه شخص واژگونی است که عکس هر صفت اخلاقی ارزشمند و ملکۀ قابل تقدیری را که تصوّر کنید دارا بود و از هر جهت واژگون بود.

 حدود ده یا بیست نفر مانند مالک اشتر، حُجر بن عَدی، میثم و عدّه‌ای خاص بودند که امیرالمؤمنین را می‌شناختند، و بقیّه کالأنعام بودند. حضرت با این نیّت، اهتمام، خطابه، تشویق و تهدیدها حرکت می‌کنند و در جنگ صفین شرکت می‌کنند و مبارزه می‌کنند، تا جایی که این جنگ هجده ماه طول می‌کشد و بعد به شکست امیرالمؤمنین منتهی می‌شود و آن‌وقت از صفین برمی‌گردند! این یعنی چه؟!

 خدا در اینجا می‌خواهد این مسئله را بگوید: به‌دنبال امیرالمؤمنین علیّ بن ابی‌طالب رفتن و پیروی کردن، دلیل نمی‌شود بر اینکه خواست تو انجام بشود! تو بیا و خواستت را تصحیح کن؛ نه‌اینکه مسئله‌ات، مسئلۀ پیروزی باشد؛ نه‌اینکه مسئله‌ات، مسئلۀ غلبه باشد! تو باید به‌دنبال علی باشی؛ چه شکست بخورد و چه پیروز بشود. مسئله این است!

ظهور حقیقت توحید در امام حسین علیه السّلام

 علّت اینکه افرادی که با امام حسین به کربلا آمده بودند، در شب عاشورا برگشتند²