عنوان بصری ج5

 قبل از میرزا تقی‌خان امیرکبیر، حاج میرزا آقاسی از نخست‌وزیران ایران در دورۀ قاجاریه بود.¹ حاج میرزا آقاسی آدم بدی نبود و فی‌الجمله انسان متدیّنی بود، ولی بسیار بی‌عرضه و بی‌تدبیر بود و از تنها چیزی که سررشته نداشت، امور مملکت و مملکت‌داری بود!² ظاهراً این رسم همیشه بوده و فقط اختصاص به زمان میرزا آقاسی نداشته است. گاه‌گاهی هم شخصی مثل امیرکبیر می‌آمد. امیرکبیر واقعاً مرد عجیبی بود، واقعاً مرد سیّاس و مدیری بود، به‌صورتی که انسان در کیفیّت ادارۀ مملکت توسّط او حیرت می‌کند! خلاصه، دیگر بگذریم.

 قاآنی در زمان حاج میرزا آقاسی قصیده‌ای بسیار طولانی و غرّاء راجع به ایشان گفت. اصل و اساس این قصیده بر پایۀ سرماخوردگی و زُکامی بود که جناب آقای حاج میرزا آقاسی مبتلا شده بود و گریپ³ شده بود! لذا او [دادِ سخن داده بود که]: «این گریپ شدن‌ِ تو، زمین و زمان را به هم زده، ملکوت را درهم پیچانده و ملائکه را به جان هم انداخته است، وقتی نفَس تو بالا می‌رود عرش تکان می‌خورد و وقتی پایین می‌آید فرش تکان می‌خورد و... !»⁴ جدّاً می‌گویم، بروید در دیوان او نگاه کنید! ظاهراً مورد عنایت جناب صدر اعظم هم قرار می‌گیرد و پاداش بسیار لایقی دریافت می‌کند.

 زمانه برمی‌گردد و دورۀ حاج میرزا آقاسی سپری می‌شود و صدارت به میرزا تقی‌خان امیرکبیر منتقل می‌شود. همین قاآنی روزی نزد امیرکبیر می‌رود و می‌گوید:

جناب میرزا، من راجع به شما قصیده و شعری گفته‌ام و می‌خواهم آن را روی سنگی قیمتی بتراشم و به خدمت شما بیاورم تا آن را بر در وزارتخانۀ‌تان نصب کنید!