آموزه های ولایت ج 1
بیانات عید غدیر خم
جلد اول از مجموعۀ ارزشمند «آموزههای ولایت» حاصل سخنرانیها و مواعظ حضرت آیتاللَه حاج سید محمدمحسن حسینی طهرانی قدّساللَهسرّه بوده که در سنوات مختلف در اعیاد غدیر برای برادران ایمان و شاگردان سلوکی و عموم مؤمنین ایراد فرمودهاند. مطالبی بس دقیق در تفسیر و شرحِ حقیقت ولایت و کشف حقایق و رموز آن، و کیفیت تجلّی آن در نفوس شیعیان بلکه همۀ انسانها با هر آیین و کیش و مذهب و ملیّتی، و شرح و بسط این معنا از زوایای مختلف عرفانی، حکمی و اخلاقی، در قوالب مختلف و امثلۀ متفاوت و حکایات دلنشین و با اتکا بر آموزههای برخاسته از حقیقت قرآن و عترت، و ایراد آن به زبانی رسا و شیوا، و بیانی روان و سلیس از خصوصیات این اثر ذیقیمت و بیبدیل است. مهمترین مباحث مندرج در این اثر: • معنای حقیقی عید در مکتب عرفان • ولایت مسئلهای عقلائی، نه تعبّدی • کمال انسان در گرو پذیرش ولایت امیرالمؤنین علیهالسلام • انتقال ولایت رسولاللَه به امیرالمؤمنین در روز غدیر • اولیایالهی تنها ادراککنندگان حالِ امیرالمؤمنین در روز غدیر • ضرورت حفظ حریم امام علیهالسلام • منصب ولایت، منصب تحمّل سختیها • غدیر، روز آزادی از تعلّقات و افکار باطل • غدیر، روز شکوفایی عقل و رهایی از نفس • هدف از غدیر، دعوت به تعقّل و فهم • تفسیری شیوا از اشعار مولانا دربارۀ عید غدیر • عبادت منهای ولایت یعنی عبادت یک رُبات • بندۀ امیرالمؤمنین شدن یعنی آزادی و سعادت • غدیر روز غلبه عقل بر احساسات • روز غدیر روز تجدید بیعت با امام زمان علیهالسلام • روز غدیر، روز معرّفی مربّی نفوس، نه بیانکنندۀ احکام شرعی
مرتب سازی:
آموزه های ولایت ج 1
221ای عمر، تو چهکار کردی؟! ده سال خلافت را گرفتی، نتیجهاش چه شد؟! آیا این ده سال ارزشش را داشت؟! رفقا، شما ده سال پیش یادتان نمیآید؟! ده سال پیش انگار همین دیروز بود! شما اگر در این مدتِ ده سال میآمدید و همان کاری را میکردید که عمر کرد، چه خاکی بر سر میکردید؟!
بندۀ امیرالمؤمنین شدن یعنی آزادی و سعادت
میدانید میخواهم چه عرض کنم؟ میخواهم کمکم به یک مطلب برسیم! همین ده سال پیش را بهیاد بیاورید، میشود روز عید غدیر سال هزار و چهارصد و بیست و یک هجری قمری! میگویید: عجب، انگار که همین دیروز بود! مثل باد و مثل برق گذشت! پس چهکار کنیم؟ بیاییم و خودمان را از این بندگی دربیاوریم و بندۀ امیرالمؤمنین بشویم!
اگر بندۀ او بشویم، دیگر آزاد میشویم و کسی نمیتواند بر گردن ما طناب بیندازد و ما را بهسمت اینطرف و آنطرف بکِشد! دیگر کسی نمیتواند با طنابِ درهم و دینار، گریبان ما را بگیرد و به اینطرف و آنطرف ببرد! دیگر کسی نمیتواند با یک صندلی چوبی ما را بفریبد و در مسیر امیال خودش به بهرهکشی بکشاند؛ چون آزاد شدهایم و دیگر کسی نمیتواند با انسان آزاد کاری بکند!
اگر بگوید به تو پول میدهم، میخندیم و میگوییم: «آقاجان، دیر آمدی! باید چند سال زودتر میآمدی!» اگر بگوید یک میلیون به تو میدهم، میگوییم: «آقاجان، بگذار در جیبت! بگذار جلوی آینه تا دو میلیون بشود، و اگر یک آینه هم در مقابلش بگیری که به اضافۀ بینهایت میشود!» اگر بگوید ده میلیون به تو