آموزه‌های معرفت ج 1

می‌دانست که هرچه هست زیر سر خودش است! می‌دانست زیر سر خودش است، نه اینکه به این جریان راضی باشد! این می‌گوید من مشیّت خدا را در این عالم پیاده می‌کنم، گرچه برای من ناگوار باشد!

 یکی از آقازاده‌های آقای حدّاد بچّه‌دار نمی‌شد، در زمان حیات ایشان آنچه کردند بچّه‌دار نشد! همان آقازادۀ دوّم ایشان، آقا سیّد قاسم، که خودش و زنش به دکترها مراجعه کردند و... ، دیگر هر کسی حرفی می‌زد: ختم بگیر و... . یک دفعه خودم یادم است و شاهد بودم که رفقا در کربلا یک ختم گرفتند، حضرت آقا و آقا عبدالجلیل و... بودند، ظاهراً سورۀ والفجر را می‌نوشتند؛ ولی نشد! یک دفعه طهران آمدند و همین رفقای طهران یک ختم گرفتند، در همان جلسه چهارده هزار (یا چهارهزار؟) ختم گرفتند؛ ولی نشد! آقای حدّاد با آن ید و بیضاء، بچّه‌اش بچّه‌دار نمی‌شود؛ حالا چه کسی نمی‌خواهد؟! خودش نمی‌خواهد! می‌خواهد یا نمی‌خواهد؟! اگر می‌خواست می‌شد دیگر، یک اراده می‌کرد؛ اینها حتّی کارشان به اراده هم نمی‌رسد!

 یک روز عبدالجلیل پیش آقای حدّاد آمد و گفت: «آقا، آقای حکیم دارد می‌میرد!» آن موقع آقای حکیم با عبدالسّلام عارف درافتاده بود، او هم در کربلا یا نجف آب و برق و... همه را قطع کرده بود به‌طوری‌ که شب‌ها مخفیانه از پشت‌بام سطل آب برای آقای حکیم می‌بردند، و چنان استیصال عجیبی پیدا شده بود که اصلاً همه به وحشت افتاده بودند! عبدالجلیل مضطرب پیش آقای حدّاد آمد که آقای حکیم با خانواده‌اش دارد از دنیا می‌رود! آقای حدّاد یک فکری کرد و فرمود: «إن‌شاءالله خدا رفع گرفتاری می‌کنند!» یک‌دفعه فوراً تلگراف کردند که تمام شد، به نجف برگردید!¹

 خب این کسی که می‌تواند این کار را بکند، خب چرا نمی‌خواهد بچّه‌اش بچّه‌دار بشود؟! پس معلوم است خودش می‌خواهد! پس معلوم است ولایت او محدود نیست، ولی می‌خواهد مشیّت خدا را در این عالم انجام بدهد؛ بچّه‌دار شد