آموزه‌های معرفت ج 1

روز یکی از همین افرادی که با ما بود، در مدینه دیدیم و با او حال و احوال کردیم؛ می‌گفت: «إن‌شاءالله زود می‌گذرد و برمی‌گردیم سراغ زن و بچّه‌مان! إن‌شاءالله تمام می‌شود و برمی‌گردیم سراغ زن و بچه‌مان!»

 خب حالا مسئلۀ حج اینجا بحث استطرادی است، و البتّه مسئلۀ حج این‌طوری نیست که مطرح است؛ مسئلۀ حج خیلی مهم است! من این‌طور به نظرم می‌رسد که حتّی اگر کسی ماشیاً مستطیع است، باید مکّه برود؛ یعنی اگر کسی بدون وسیله به‌طور ماشیاً می‌تواند برود ولو شش ماه طول بکشد، واجب است که مکّه برود!¹ و اگر کسی می‌تواند برود و در راه هم کسب معاش کند، باید به حج برود و بر او واجب است!² این نیست که حتماً یک صندوق پول کنار باشد و خرج ایاب و ذهاب و عائله و برگشت و... ؛ این حرف‌ها نیست! اگر کسی نمی‌تواند تنها برود و برای حجّش باید با معین برود، واجب است که حتّی پول معین را هم بدهد و مکّه برود! مسئلۀ حج خیلی مهم‌تر از این حرف‌ها است! این حرف بی‌حساب نیست، از ادلّه است! آن‌وقت ما همه کاری انجام می‌دهیم، حالا که دو زار به‌دست می‌آوریم و داریم مکّه می‌رویم، می‌خواهیم شش درب بهشت را با این بخریم! نمی‌دانم هفت‌تا در است یا شش‌تا! می‌خواهیم دیگر تمام حور و غلمان را به اسارت خودمان دربیاوریم و ملائکه و همه را در استخدام و تسخیر خودمان بگذاریم!

اختصاص جمیع خیرات به حضرت حق

 پس اصل قضیه چیست؟ اصل قضیه این است که بگوییم: خدایا! نه خرجی کردیم، نه راهی آمدیم، نه کاری کردیم، بدبخت و بیچاره و فقیر و سراپا گناه و بدون هیچ چیزی آمدیم؛ همین، یا علی مدد آمدیم! اگر این‌طوری آمدیم، این خوب است. امّا اگر نه، آمدیم و گفتیم: خدایا، من خرج کردم! خدا به حسابت می‌رسد و می‌گوید: تو چقدر خرج کردی؟! یکی‌یکی می‌آورد: خدایا، من عمر