امام شناسی ج7
جلد هفتم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «بخش دوم از موضوع غدیر: بحثی مبسوط درباره حدیث ولایت» و «تفسیر آیۀ تبلیغ» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • نصب امیرالمؤمنین در روز غدیر به ولایت عامّه مطلقه • ابلاغ ولایت امیرالمؤمنین علیهالسلام در طول دوران نبوت • موارد مخالفت صریح عمر با رسول خدا صلی الله علیه و آله • نظریه عمر در امامت، نظریه ماکیاول است • مشکلات و پیامدهای تحمّل ولایت • شرح واقعۀ عظیم و تاریخی غدیر خم و خطبههای رسول الله صلیالله علیه و آله • بحث و تحقیق در شأن نزول و مفاد «آیه تبلیغ» • تحقیقی بلیغ در سند و مفادِ حدیث ولایت: مَن کُنتُ مَولاه فعَلیٌّ مولاه • راویان و لغویین و دانشمندانِ علوم مختلف که واقعۀ غدیر خم را نقل کردهاند • تحقیق معنای حقیقی «مولیٰ» و «ولایت» در لغت و موارد استعمال آنها • مقصود از «مولا» در حدیث غدیر، همراه با ذکر ادله و شواهد بر اثبات معنایِ صحیح آن
مرتب سازی:
امام شناسی ج7
234در این أبیات مىبینیم که: بعد از حدیث جعل ولایت به قول رسول خدا: مَنْ کُنْتُ مَوْلاهُ، وجوب إطاعت را همانند وجوب إطاعت هارون متفرّع کرده است؛ و این بدون معنى و مفاد إمارت و إمامت معنى ندارد.
أشعار سیّد مرتضى علم الهدى دربارۀ غدیر و استفاده إمامت
و سیّد مرتضى شریف علم الهدى گوید:
أمَّا الرَّسُولُ فَقَدْ أبَانَ وِلاَءَهُ *** لَوْ کَانَ یَنْفَعُ جَائِرًا أنْ یُنْذَرَا ١ أمْضَی مَقَالًا لَمْ یَقُلْهُ مُعَرِّضًا *** وَ أشَادَ ذِکْرًا لَمْ یُشِدْهُ مُغَدِّراَ ٢ وَ سَنَی إلَیْهِ رِقَابَهُمْ وَ أقَامَهُ *** عَلَمًا عَلَی بَابِ النَّجَاةِ مُشَهَّراَ ٣ وَ لَقَدْ شَفَی یَوْمَ الْغَدِیرِ مَعَاشِرًا *** ثَلِجَتْ نُفُوسُهُمُ، وَ أدْوَی مَعْشَرًا ٤ قَلِقَتْ بِهِمْ أحْقَادُهُمْ فَمُرَجِّعٌ *** نَفَسًا وَ مَانِعُ أنَّةٍ أنْ تُجْهَراَ ٥ یَا رَاکِبًا رَقَصَتْ بِهِ مَهْرِیَّةٌ *** أشِبَتْ بِسَاحَتِهِ الْهُمُومُ فَأصْحَرَا ٦ عُجْ بِالْغَرِیِّ فَإنَّ فِیهِ ثَاوِیًا *** جَبَلًا تَطَأْطَأْ فَاطْمَأَنَّ بِهِ الثَّرَی ٧ وَاقْرَ السَّلاَمَ عَلَیْهِ مِنْ کَلِفٍ بِهِ *** کُشِفَتْ لَهُحُجُبُ الصَّبَاحِفَأبْصَرَا ٨ فَلَوِ اسْتَطَعْتُ جَعَلْتُ دَارَ إقَامَتِی *** تِلْکَ الْقُبُورَ الزُّهْرَ حَتَّی اُقْبَرَا ٩1 ١ ـ «امّا رسول خدا ولایت علىّ بن أبیطالب را آشکار ساخت؛ اگر بیم دادن و ترسانیدن از مخالفت آن براى شخص متعدّى و ستمپیشه ثمرى داشته باشد.
٢ ـ رسول خدا گفتارى را إنفاذ فرمود که آن را صریحاً و بىپرده بدون تعریض و اشاره بیان کرد، و ذکر و نام کسى را به مدح و ثنا با صداى بلند به میان آورد، که این إعلان عالى و بلند از روى خدعه و ایقاع در مهلکه نبود.
٣ ـ و رسول خدا گردنهاى آن قوم را به سوى علىّ مُنْعطف کرد، و او را به عنوان علم هدایت بر درِ خانۀ پیروزى و نجات و رستگارى برافراخت و بالا برد و مشهور کرد.
٤ ـ و حقّاً که روز غدیر جماعتى را خوشحال و مسرور کرده، دل آنها را خنک و تازه نمود؛ و جماعتى را به مرض و درد مبتلا کرد.
٥ ـ که حِقْدها و کینههاى دیرینۀ ایشان، آنها را به اضطراب افکند، بطورى که
- «دیوان سیّد مرتضى»، ج ٢ ص ٣٦ و ص ٣٧، با تصحیح رشید صفّار. و پنج بیت از این أشعار را در «مناقب ابن شهرآشوب» طبع سنگى، ج ١، ص ٥٣٨ آورده است.